triangulación

Homeomorfismo dun espazo topolóxico nun poliedro que ten triángulos por caras.

Conxunto de operacións xeodésicas destinadas a fixar a posición dun certo número de puntos, mediante a determinación dunha serie de triángulos que teñen por vértices ditos puntos. O fundamento teórico deste procedemento, inventado por Tycho Brahe a finais do s XVI, é o teorema do seno, segundo o que, se nun triángulo ABC se coñece o lado AB e os ángulos nos vértices A e B, poden ser calculados os outros lados por medio da fórmula BC/sen A= AC/sen B=AB/sen C. Desta maneira obtense a posición dunha serie de puntos, os vértices de cada triángulo, que constitúen a denominada rede de triangulación. Na práctica, a rede de triangulación dunha rexión xeográfica extensa comprende diferentes fases. En primeiro lugar cómpre fixar un punto astronómico fundamental que serve de orixe do sistema de coordenadas. En segundo lugar establécese a rede de triangulación principal, que está constituída por triángulos regulares que teñen unhas dimensións duns 35 km. Por último, establécese a rede secundaria e a rede de detalle, sobre a que se constrúe aínda outra rede que ten unha densidade dun punto por quilómetro cadrado.