triángulo
(< lat triangŭlu)
-
[MAT]
-
s
m
Figura que se forma ao unir tres vértices non aliñados con tres segmentos de liña recta.
-
triángulo esférico
Triángulo curvilíneo que está formado por tres círculos máximos dunha esfera. O estudo e a resolución destes triángulos constitúe o obxectivo básico da trigonometría esférica.
-
s
m
-
s
m
[MÚS]
ferriños.
-
[ANAT]
-
s
m
Área ou espazo do corpo que está limitado por tres lados reais ou imaxinarios.
-
triángulo de Calot
Triángulo que ten por base a arteria cística e por vértice o ángulo formado pola unión dos condutos cístico e hepático.
-
triángulo de Garland
Zona sonora de forma triangular, co vértice dirixido cara a abaixo, que se produce xunto á columna vertebral ao baixar o nivel do líquido dun derramo pleural.
-
triángulo de Hesselbach
Triángulo que está limitado polo ligamento inguinal, a arteria epigástrica profunda e o bordo externo do recto abdominal.
-
triángulo de Scarpa
Espazo da coxa que está comprendido entre o ligamento inguinal e os músculos sartorio e adutor longo.
-
s
m
-
triángulo amoroso
Relación amorosa entre tres persoas.
-
triángulo de posición
[ASTRON/MAR]
Triángulo esférico determinado sobre a esfera terrestre polos círculos máximos meridiano, horario e vertical dun astro e que ten por vértices o polo (P), o cénit (Z) e o astro (A).
-
triángulo vocálico
[LING]
Representación gráfica do sistema vocálico de linguas, ideada por W. Hellwag en 1781, que permite ver a posición relativa dos seus diferentes puntos de articulación. Os vértices están ocupados, respectivamente, por unha vogal extrema velar u, a extrema palatal i e a media a.