2 trincar

2 trincar

(

  1. v t

    Cortar algo cos dentes ou de xeito que o pareza.

    Ex: Trincou o pan con forza.

  2. v t

    Apertar cos dentes.

    Ex: O can trincoulle unha man.

    Sinónimos: abocar, trabar, morder.
  3. v t

    tricantar.

Palabras veciñas

Trincado Settier, Julián | trincante | 1 trincar | 2 trincar | trincha | trinchante | trinchar
Conxugar
VERBO 2 trincar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trinco
trincas
trinca
trincamos
trincades
trincan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trincaba
trincabas
trincaba
trincabamos
trincabades
trincaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trinquei
trincaches
trincou
trincamos
trincastes
trincaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trincara
trincaras
trincara
trincaramos
trincarades
trincaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trincarei
trincarás
trincará
trincaremos
trincaredes
trincarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trincaría
trincarías
trincaría
trincariamos
trincariades
trincarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trinque
trinques
trinque
trinquemos
trinquedes
trinquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trincase
trincases
trincase
trincasemos
trincasedes
trincasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trincar
trincares
trincar
trincarmos
trincardes
trincaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
trinca
-
-
trincade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
trincar
trincares
trincar
trincarmos
trincardes
trincaren
Xerundio trincando
Participio trincado
trincada
trincados
trincadas