trompa

(< orixe onomatopeica)

[MÚS]
1. s f
  Instrumento musical aerófono de embocadura de embude e de metal, que consiste nun tubo longo e estreito, xeralmente enroscado circularmente, e que se vai ensanchando gradualmente desde a embocadura ata o pavillón. Ao inicio do s XIX Stölzel incorporoulle á trompa de caza un mecanismo de pistóns que lle permitiron emitir dunha maneira xusta todos os graos da escala cromática; a partir de 1865 a trompa de pistóns en fa ou en si bemol entrou a formar parte da orquestra.
2. s
  Persoa que toca este instrumento.
s f [QUÍM]
Aparato que serve para practicar o baleiro nun sistema cerrado por medio dun fluído, xeralmente auga ou mercurio.
s f [ZOOL]
1. Órgano que pola súa forma tubular ou pola súa cavidade cónica ten parecido coa trompa.
2. Prolongación muscular tubular, longa e flexible do nariz dalgúns animais, como o elefante, que lle serve como arma e como órgano prénsil.
3. Aparato chupador contráctil que teñen moitos insectos.
s f [ARQUIT]
Pequena bóveda semicónica, co vértice no ángulo de dous muros e proxectada cara a fóra que se emprega para superpoñer dúas estruturas de diferente trazado xeométrico, como o paso dunha base cadrada a unha cúpula octogonal ou semicircular.

Palabras veciñas