turbar

(< lat turbāre ‘axitar’)

v t
Facer que un líquido ou o ceo perda a súa transparencia ou a súa claridade.

Ex: A marea turbou as augas do río.
Sinónimos: atoldar, toldar, turbiar.
v t
Provocar a perda de tranquilidade ou calma.

Ex: Turbouno con tanto berro.
v pron
Perder un líquido ou o ceo a súa claridade ou transparencia.

Ex: O ceo turbouse ao solpor.
v pron
Alterarse o ánimo de tal xeito que impida reaccionar.

Ex: Turbouse ao escoitar aquelas palabras.
v
Termo da verba dos arxinas ou xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘beber’.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO turbar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbo
turbas
turba
turbamos
turbades
turban

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbaba
turbabas
turbaba
turbabamos
turbabades
turbaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbei
turbaches
turbou
turbamos
turbastes
turbaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbara
turbaras
turbara
turbaramos
turbarades
turbaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbarei
turbarás
turbará
turbaremos
turbaredes
turbarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbaría
turbarías
turbaría
turbariamos
turbariades
turbarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbe
turbes
turbe
turbemos
turbedes
turben

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbase
turbases
turbase
turbasemos
turbasedes
turbasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbar
turbares
turbar
turbarmos
turbardes
turbaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
turba
-
-
turbade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turbar
turbares
turbar
turbarmos
turbardes
turbaren

Xerundio turbando

Participio turbado
turbada
turbados
turbadas