unicidade
unicidade
(< lat unicĭtāte)
-
s
f
Calidade de único.
-
s
f
[RELIX/FILOS]
-
Atributo de ser absoluto e infinito, versado como Deus ou como a totalidade indiferenciada de Deus e o mundo, en virtude do que non pode haber outro ser do mesmo xénero, posto que isto sería contraditorio co absolutismo e infinidade do primeiro.
-
Atributo polo que o individuo humano, como persoa, non é redutible a simple medio, ou puro número, ou a calquera falta de valor peculiar e, incluso, sacrificable ao conxunto, nas filosofías escolástica e personalistas.
-
-
s
f
[MAT]
-
Propiedade que fai referencia á existencia dun só resultado.
-
Propiedade dun teorema que demostra a existencia dun único obxecto matemático que o satisfai.
-