Vives i Marc, Joan Lluís

Humanista e filósofo. De familia xudía, estudou filosofía en París (1509-1512), desde onde se trasladou a Bruxas. Marchou a Lovaina (1519-1522), primeiro como preceptor do príncipe Guillaume de Croÿ, bispo de Cambrai e cardeal-arcebispo de Toledo, e despois como profesor de latín na universidade. Alí manifestou a reacción contra a decadente escolástica parisiense e a súa admiración pola verdadeira filosofía en De initiis, sectis et laudibus philosophiae (1518) e Aduersus pseudodialecticos (1519); os seus métodos pedagóxicos en De ratione studii puerilis (1523), e o seu interese pola Europa antiga (In XXXII libros De ciuitate Dei commentaria, 1522) e pola do seu tempo (De Europae statu et tumultibus, 1522). Relacionouse cos humanistas europeos, especialmente con Erasmo e Thomas More. Foi preceptor de María Tudor, a quen lle dedicou De institutione feminae christianae (1524), e deu clases de latinidade e xurisprudencia ciceroniana en Oxford (1523-1528). A súa posición na cuestión do divorcio impulsada por Enrique VIII, obrigouno a retornar a Bruxas. Foi invitado a miúdo a Breda por Enrique de Nassau e a súa muller, que probablemente o incitaron a dedicarlle ao príncipe Filipe (Filipe II) os diálogos pedagóxicos Exercitatio linguae latinae (1538). Á Utopia de T. More contrapuxo o seu aristotélico De communione rerum (1535), en defensa da propiedade privada. Como político publicou, ademais de diferentes escritos sobre as guerras entre Carlos V e Francisco I, De concordia et discordia in humano genere (1529) e De pacificatione (1529). Como humanista escribiu De ratione dicendi (1523) e De conscribendis epistolis (1536), e como pedagogo, humanista e filósofo, De tradendis disciplinis (1531), unha obra fundamental na historia do pensamento pedagóxico. Como pensador superou a actitude negativamente crítica dos seus primeiros escritos e completou a Introdutio ad sapientiam (1524) con De anima et uita (1538), obra filosófica característica do psicoloxismo crítico do s XVI. Como humanista cristián escribiu Ad animi exercitationem in Deum commentatiunculae (1535) e construíu unha das apoloxías do cristianismo máis representativas do Renacemento cristián ante o paganismo que difundían as humanidades clásicas (De ueritate fidei christianae, 1543).

Cronología