balbucir

Escoitar
balbucir

(

Nome científico: [v def]
  1. v i

    Falar articulando as palabras dun xeito peculiar, cunha pronuncia vacilante ou entrecortada, a causa dunha emoción forte, por timidez, porque non se sabe qué dicir, etc.

    Ex: Non dá aprobado as oposicións porque cada vez que está diante do tribunal só consegue balbucir.

     Confrontacións: gaguexar, tatexar.
  2. v t

    Falar ou pronunciar dunha forma imperfecta ou vacilante, especialmente o meniño cando aprende a falar.

    Ex: O neno balbuciu “papá” por primeira vez. OBS:

Palabras veciñas

Balbordo | balbucido | balbuciente | balbucir | Balbuena | Balbuena, Bernardo de | Balcánica, Península
Conxugar
VERBO balbucir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbuzo
balbuces
balbuce
balbucimos
balbucides
balbucen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbucía
balbucías
balbucía
balbuciamos
balbuciades
balbucían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbucín
balbuciches
balbuciu
balbucimos
balbucistes
balbuciron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbucira
balbuciras
balbucira
balbuciramos
balbucirades
balbuciran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbucirei
balbucirás
balbucirá
balbuciremos
balbuciredes
balbucirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbuciría
balbucirías
balbuciría
balbuciriamos
balbuciriades
balbucirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbuza
balbuzas
balbuza
balbuzamos
balbuzades
balbuzan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbucise
balbucises
balbucise
balbucisemos
balbucisedes
balbucisen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbucir
balbucires
balbucir
balbucirmos
balbucirdes
balbuciren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
balbuce
-
-
balbucide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles balbucir
balbucires
balbucir
balbucirmos
balbucirdes
balbuciren
Xerundio balbucindo
Participio balbucido
balbucida
balbucidos
balbucidas