Antigo Museo

Fundouse en 1844, aínda que non se inaugurou ata o 20 de febreiro de 1847. A Comisión organizadora estaba dirixida por Bonifacio Ruíz, quen se encargou de xuntar e catalogar 128 cadros e reunir 12.000 monografías -indexadas segundo o método bibliográfico de Oliverio Legiponcio- que, procedentes dos mosteiros de Celanova, Oseira, Melón, San Clodio, San Domingos e San Francisco, formarían a colección inicial do Museo de Pinturas de Ourense. A primera sede do museo-biblioteca, dirixido por Bonifacio Ruíz, foi o Convento de San Fernando; sen embargo, a biblioteca desagregouse do conxunto entre 1849 e 1851. A partir de 1848 a colección espallouse por varios edificios: o Convento de San Domingos, o edificio do Goberno Civil (sede da Deputación) e o Hospital Provincial, aínda que se mantivo como colección organizada ata o ano 1872, cando se amplía coas obras do Museo de Pinturas enviadas á Deputación polos artistas pensionados, Tiberio Ávila e Silvio Fernández entre outros. Trala reorganización do 8 de novembro de 1888 creouse o Museo Provincial, constituído pola Comisión Provincial de Monumentos, para reunir nunha mesma institución o patrimonio arqueolóxico e artístico ourensán. Entre 1904 e 1927, cando se incendiou o edificio, ocupou o Centro Provincial de Instrución; dende 1934, xa como Museo Provincial, instalouse no Hospital das Mercedes; durante a Guerra Civil (1936-1939) situouse nas dependencias do almacén no museo antigo, onde permaneceu ata 1947, cando o bispado ofreceu o antigo Pazo Episcopal, onde se instalou en 1952. Dos 128 cadros do Museo de Pinturas consérvanse menos de trinta, entre as que se atopan as obras de Ferro Requeixo.