acelga

Herba anual, de grandes follas glabras, lustrosas e onduladas, que forman unha roseta basal, e talo de ata 2 m, anguloso e ramificado, acabado nunha panícula de flores verdosas e arredondadas, agrupadas en glomérulos.

A folla de acelga admite distintas preparacións na cociña, cómese como verdura en ensaladas, caldos e potaxes. A calidade da folla determínase pola cor brillante, a tersura e a ausencia de manchas e buratos, mentres que o talo debe estar carnoso, ríxido e sen manchas. Cando a planta é pequena, follas e talos cócense xuntos despois de lavalos; pero cando son grandes, especialmente en restauración, trátanse de forma separada: por un lado prepáranse as follas, lavándoas e cocéndoas en auga fervendo con sal, tendo en conta que o exceso de cocción transforma a súa cor verde en escura. O talo ou penca, unha vez desprovisto de febras, córtase en trozos de entre 5 e 8 cm de lonxitude, lávase e cócese nun caldo de auga fervendo feito con sal, limón e unha pequena cantidade de fariña. As acelgas poden comerse cocidas, refogadas, salteadas ou formando parte doutras preparacións como potaxes, por exemplo. As follas prepáranse de igual xeito cás espinacas, e os talos, unha vez cocidos, poden saltearse, rebozarse, empanarse, servirse como gornición ou utilizarse para facer unha crema.

Herba, anual ou perenne, con talos deitados e estendidos radialmente, de ata 1 m de lonxitude, follas lixeiramente carnosas e flores verdosas ou avermelladas, agrupadas en panícula de glomérulos. Atópase en todo o litoral galego en acantilados, areais e zonas salinas.