acumulador -ra

Que acumula.

Aparello ou instalación que recolle ou almacena a enerxía nalgunha das súas formas (mecánica, calorífica, eléctrica) e que a pode restituír, con perdas, segundo as necesidades.

Aparello capaz de transformar a enerxía eléctrica que recibe en enerxía química para devolvela despois, aínda que con algunhas perdas. Chamada tamén pila secundaria, está formada por dous electrodos mergullados nun baño común; un fai de placa positiva e outro de placa negativa. Existen diversos tipos de acumuladores. O acumulador de chumbo, o máis corrente e coñecido, foi ideado por G. Planté en 1859 e está constituído por dúas placas de chumbo, somerxidas nun baño de ácido sulfúrico (H 2 SO 4 ) de 24 a 28° Beaumé de densidade. Ao cargarse a placa positiva transfórmase en peróxido de chumbo (PbO 2 ), mentres que a negativa convértese en chumbo poroso. Ao descargarse a través do circuíto exterior, o PbO 2 redúcese a PbSO 4 e o Pb oxídase a PbSO 4 . As placas quedan, pois, sulfatadas e deben descargar para volver ao estado inicial. Durante a carga a forza contraelectromotriz chega ata 2,5 V ao final; mentres dura a descarga mantense a uns 2 V bastante tempo, pero ao fin baixa axiña ata 1,85 V. Dá uns 30 Ah por kg de peso (40Wh/kg en enerxía), ten un rendemento en cantidade do 90% e en enerxía do 60 ao 70%. É moi empregado en vehículos en forma de baterías de 3 (6 V), 6 (12 V) ou 12 (24 V) elementos. O acumulador alcalino emprega un electrólito básico en lugar de ácido, xeralmente unha disolución de potasa (KOH). O máis antigo é o de níquel-ferro (Ni-Fe) ou acumulador Edison, ideado por Edison en 1908 e formado por unhas placas positivas de níquel e unhas negativas de ferro; actualmente estes últimos son de cadmio e ferro, acumulador de níquel-cadmio (Ni-Cd), co que queda mellorado. É máis rexo e resistente ca o de chumbo, e tamén menos pesado e voluminoso, pero só dá 1,25 V. Descarga 45 Ah/kg e ten unha duración de vida superior ao chumbo. Emprégase sobre todo nas instalacións fixas. Fabrícanse completamente estancos e miniaturizados para ser instalados en aparellos electrónicos transistorizados, máquinas portátiles, pequenos electrodomésticos e demais; son de forma cilíndrica, semellantes ás pilas, ou ben son de pouca altura, en forma de botón ou de moeda, e poden ser gardados facilmente. Outro acumulador alcalino é o acumulador de prata-zinc, ideado por H. André en 1941, no que as placas positivas son de prata en po con óxido de prata e as negativas, de zinc. Dá 1,5 V, ten un rendemento elevado pero unha duración de vida moi curta.

Rexistro dunha unidade aritmética que conta sucesivamente un operando e o resultado dunha operación. Os ordenadores adoitan ter máis dun e poden empregar posicións da memoria como acumuladores.

Aparello que mide os incrementos de audiencia dunha mensaxe publicitaria conforme se vai producindo a súa emisión nun soporte ou grupo de soportes de comunicación, durante un período de tempo determinado.

Masa sólida ou líquida capaz de ser quentada nun momento dado, para ceder posteriormente a calor. A materia acumuladora, substancia dunha calor específica elevada (auga, aceite, salmoira), dunha calor latente elevada (sales de baixo punto de fusión) ou materiais baratos e cunha grande superficie de contacto (anacos de cerámicas, tixolos ou pedras), está contida dentro dun recipiente soterrado e illado termicamente. Emprégase en certos sistemas de calefacción.

Órgano dunha máquina capaz de acumular enerxía cinética e cedela, sexa para provocar un movemento, sexa para compensar as flutuacións de velocidade motivadas por un aparello de rexime motor non constante.