aguia

Nome dado a diversas aves da familia dos accipítridos que pertencen principalmente aos xéneros Hieraetus Aquila, Haliaetus, Pithecophaga, Circaetus e Pandion. Son aves de rapina, de grandes dimensións, cun bico moi forte e curvado, a cabeza prominente e cuberta de plumas, coas patas curtas con plumas ata o comezo dos dedos, e as garras moi fortes. As ás son largas e voan a grande altura. Aniñan en árbores ou en riscos e están distribuídas por todo o mundo.

Aguia de cabeza grande e arredondada con ollos en posición frontal, semellante a un bufo, e con ás moi anchas e longas de 180 cm de envergadura. A coloración da plumaxe é variable, coas partes inferiores brancas, agás o peito e a gorxa escuros, e as partes superiores castañas. A cola presenta tres franxas negras. Aliméntase case exclusivamente de ofidios e outros réptiles que procura sobre espacios abertos; detectándoos moitas veces quedando inmóbil no aire. Nidifica a partir do mes de marzo en zonas de clima temperado e escasa precipitación do norte de África, sur e leste de Europa e suroeste de Asia. Volve á África subsahariana a partir de agosto. En Galicia está presente en zonas de montaña, especialmente da metade oriental.

Aguia de 120 cm de envergadura. A coloración da plumaxe pode presentar dúas fases: unha escura e outra, moito máis frecuente, de parte superior castaña clara e inferior case branca coas puntas das ás negras. Aniña en masas arbóreas e caza, principalmente, pequenos vertebrados, en claros e zonas abertas. De distribución paleártica, vive de agosto a abril nas sabanas africanas e desprázase a Europa na época de cría. Na Península Ibérica é frecuente no centro-oeste. En Galicia é rara e queda restrinxida á metade oriental do país.

Aguia de gran tamaño que acada os 190 cm de envergadura, de plumaxe castaña e co píleo, a caluga e os ombreiros dun branco amarelado. Da histórica presencia desta especie en Marrocos, Portugal e España, pasouse na actualidade a súa restrición ao sueste deste último país. Habita en chairas e arboredo que poden ser de bosque mediterráneo ou devesas.

Aguia de 160 cm de envergadura, de plumaxe fortemente contrastada entre a parte superior escura e a inferior branca. Na cabeza presenta unha pequena curupela e un anteface negro. As ás son estreitas e longas, e as patas son de tarsos espidos con dedos curtos e rugosos. Amplamente espallada por todos os continentes, só está ausente nos polos. Na Península Ibérica tense extinguido como aniñadora. En Galicia obsérvanse aves migradoras que aniñan no norte e centro de Europa e invernan en África occidental.

Aguia de 170 cm de envergadura coa parte inferior da plumaxe escura nas ás e branca no peito, e a superior castaña escura. Aniña en cantís e caza en espacios abertos perdices, pombas e coellos. Distribuída no sur e oriente do paleártico, na Península Ibérica atópase fundamentalmente nas serras costeiras mediterráneas e está practicamente extinguida en Galicia e na cornixa cantábrica.

Aguia de gran tamaño que acada os 210 cm de envergadura, de plumaxe escura con dourados na cabeza e na caluga. Aliméntase principalmente de presas de tamaño medio terrícolas e diurnas, destacando entre todas o coello, e tamén pode aproveitar as preas. Amplamente distribuída polo hemisferio norte, na Península Ibérica escasea nas chairas das dúas mesetas, na cornixa cantábrica e na cunca do Guadalquivir. En Galicia habita principalmente nas serras surorientais. Aniña fundamentalmente en cantís.

Nome xenérico das moedas que levan esta ave de presa.

Moeda de ouro dos EE UU que ten o valor de 10 dólares.