arrandear

arrandear

(

  1. v t

    Facer que alguén que está nun arrandeadoiro se balancee ou mova dun lado para outro.

    Ex: Arrandea a nena, que non ten forzas para impulsarse.

    Sinónimos: arrolicar, bambear, carriolar, randear.
  2. v pron

    Moverse dun lado para outro alguén que está nun arrandeadoiro.

    Ex: Arrandéase no bambán do xardín sempre que quere.

Palabras veciñas

arrandar | arrandas | arrandeadoiro | arrandear | arrandeo | arranque | arranxable
Conxugar
VERBO arrandear
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandeo
arrandeas
arrandea
arrandeamos
arrandeades
arrandean
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandeaba
arrandeabas
arrandeaba
arrandeabamos
arrandeabades
arrandeaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandeei
arrandeaches
arrandeou
arrandeamos
arrandeastes
arrandearon
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandeara
arrandearas
arrandeara
arrandearamos
arrandearades
arrandearan
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandearei
arrandearás
arrandeará
arrandearemos
arrandearedes
arrandearán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandearía
arrandearías
arrandearía
arrandeariamos
arrandeariades
arrandearían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandee
arrandees
arrandee
arrandeemos
arrandeedes
arrandeen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandease
arrandeases
arrandease
arrandeasemos
arrandeasedes
arrandeasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandear
arrandeares
arrandear
arrandearmos
arrandeardes
arrandearen

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
arrandea
-
-
arrandeade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrandear
arrandeares
arrandear
arrandearmos
arrandeardes
arrandearen
Xerundio arrandeando
Participio arrandeado
arrandeada
arrandeados
arrandeadas