arretar

arretar

(< lat ad retro ‘cara a atrás’)

  1. v t

    Apertar ben unha cousa contra outra de maneira que sexa difícil separalas.

    Ex: Arretou ben os apuntamentos e conseguiu levalos todos na carpeta.

    Confrontacións: comprimir, oprimir.
  2. v t
    1. Apertar ben o tapón dun recipiente.

      Ex: Helena arreta o tapón da botella para que non se lle verta o leite no coche.

    2. Apertar ou pechar ben aquilo que tapa algún oco ou que está frouxo.

      Ex: Miña nai arretou o oco da porta cun pano para que non pase o frío.

  3. v t

    Apertar ben a carga do carro tensando a corda que a suxeita.

    Ex: Arreta ben o carro porque senón pode caer o toxo.

Palabras veciñas

arrestado -da | arrestar | arresto | arretar | Arretén, Pazo de | arreutada | arreuto
Conxugar
VERBO arretar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arreto
arretas
arreta
arretamos
arretades
arretan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arretaba
arretabas
arretaba
arretabamos
arretabades
arretaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arretei
arretaches
arretou
arretamos
arretastes
arretaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arretara
arretaras
arretara
arretaramos
arretarades
arretaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arretarei
arretarás
arretará
arretaremos
arretaredes
arretarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arretaría
arretarías
arretaría
arretariamos
arretariades
arretarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrete
arretes
arrete
arretemos
arretedes
arreten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arretase
arretases
arretase
arretasemos
arretasedes
arretasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arretar
arretares
arretar
arretarmos
arretardes
arretaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
arreta
-
-
arretade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arretar
arretares
arretar
arretarmos
arretardes
arretaren
Xerundio arretando
Participio arretado
arretada
arretados
arretadas