asañar

(< a- + saña)

v t
Enfurecer ou incomodar a alguén.

Ex: Asáñame decote coas súas parvadas.
Sinónimos: anoxar, enfadar.
v t
Abandonar os paxaros o niño por decatárense de que alguén os axexa ou que lle remexeron no niño.
Sinónimos: aborrecer, anoxar, desaniñar, enxeitar.
v pron
Resentirse por algún motivo ou comportamento.

Ex: Asañouse porque ela non lle facía caso.
v pron
Gozar facendo mal a alguén.

Ex: Asañáronse con el porque o seu pai estaba no cárcere.
v pron
Agravarse unha ferida ou enfermidade.

Ex: A ferida asañabase cada día máis e o seu aspecto era noxento.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO asañar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asaño
asañas
asaña
asañamos
asañades
asañan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañaba
asañabas
asañaba
asañabamos
asañabades
asañaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañei
asañaches
asañou
asañamos
asañastes
asañaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañara
asañaras
asañara
asañaramos
asañarades
asañaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañarei
asañarás
asañará
asañaremos
asañaredes
asañarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañaría
asañarías
asañaría
asañariamos
asañariades
asañarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañe
asañes
asañe
asañemos
asañedes
asañen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañase
asañases
asañase
asañasemos
asañasedes
asañasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañar
asañares
asañar
asañarmos
asañardes
asañaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
asaña
-
-
asañade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles asañar
asañares
asañar
asañarmos
asañardes
asañaren

Xerundio asañando

Participio asañado
asañada
asañados
asañadas