astucia

1. s f

   Calidade de astuto.

   Ex: Actuou con astucia para lograr o ascenso.

   Confrontacións: finura.
2. s f

   Acto de astucia.

   Ex: Empregou a astucia para conseguir os seus propósitos.

3. s f

   Modo enxeñoso, astuto, de conseguir algo.

   Ex: A astucia aconsella agardar o momento axeitado para pedir as cousas.

   Sinónimos: argucia, artimaña, estrataxema.
4. s f

   Habilidade para conseguir algo empregando mentiras ou trucos.

   Ex: A súa farsa non foi máis ca unha astucia para marchar de alí.

   Sinónimos: engano, picardía. Confrontacións: falacia.
5. s f [DER]

   Circunstancia agravante da responsabilidade criminal que consiste no uso dunha estratexia ou artificio dunha certa importancia e idoneidade que facilita a comisión do delito.

Refráns

• A metade do ano con arte e engano; e a outra parte con engano e arte.
• Cando o lobo vai roubar, lonxe das casas vaina buscar.
• Haí quen mete os cans na bouza e queda fóra.
• Has de collelas con tento e has de matalas calando.
• Neste mundo redondo, o que non sabe nadar vaise ao fondo.
• O lobo vello de noite oubea.
• O lume do ladrón dúas brasas e un tizón.
• Quen non sabe pedir non sabe vivir.
• Sirve a teu amo a sabor, se queres, de servidor, vir a ser señor.
• Vin poucas mulleres, cal miña comadre: todos a enganala e non haí quen a engane.
• ¡Palabra! -díxolle o lobo á cabra, para ver se a aloumiñaba.
• ¡Pobriñas! Abrenvos tarde e non comedes -dixo o raposo ás galiñas.