augaforte

Gravado químico de impresión calcográfica. Consiste en mergullar unha prancha metálica nunha solución ácida capaz de atacar o metal, despois de ter protexido as dúas caras cun verniz insoluble en auga e no ácido, pero con bastante mordente para que cando se debuxe na súa superficie cunha ferramenta dura, o metal quede ao descuberto nas áreas debuxadas. O ácido non ataca máis que as partes descubertas e produce uns sucos que darán os negros; as superficies non atacadas darán os brancos. A prancha así preparada utilízase para imprimir sobre papel. Variedades da augaforte son a augatinta, o gravado ao verniz brando e ao aceiro. A finais do s XV, os gravadores florentinos (Maso Finiguerra, entre outros) comezaron a utilizar os sales nítricos, técnica xa coñecida polos árabes. A primeira augaforte realizouna o suízo Urs Gräf no 1513, aínda que axiña se espallou por toda Europa: na Alemaña, da man de gravadores como Albrecht Dürer e Van Leyden; en Francia, debido aos gravados realizados por Jacques Callot e Abraham Bosse; na Península Ibérica, considérase que foi Ribera (Silenio, 1628) o seu introdutor. Así mesmo, aínda que os italianos (Canaleto, Piranesi e Tiepolo) elaboraron algunhas obras mestras, foi Rembrandt (Doktor Faust, 1652) quen revolucionou a técnica. Coa publicación dos Caprichos, Goya abriu novos camiños de expresión e sátira socio-política (Los desastres de la guerra, 1810; Los disparates, 1819). No s XX empregaron a augaforte Georges Bracque, Afonso Castelao, Carlos Maside, Henri Matisse, Joan Miró, Pablo Picasso, Xulio Prieto Nespereira e, entre outros, Antoni Tapiés.

Lámina ou estampa que foi impresa polo procedemento calcográfico.

Nome tradicional do ácido utilizado no procedemento da augaforte; adoita ser o ácido nítrico HNO 3 .