azoutar

(

v t
Dar azoutas a alguén.

Ex: Tiven que azoutala no cu para que me fixera caso.
v t
Dar golpes cun azoute ou con algún obxecto semellante.

Ex: Detiveron a ese home por azoutar a súa muller e a unha veciña.
Sinónimos: flaxelar.
v t
Bater a tempestade, a chuvia, o vento, as ondas, etc, con violencia contra algunha cousa.

Ex: Unha forte chuvieira azoutaba e facía tremer os cristais.
v t
Provocar un dano de gran magnitude.

Ex: Os terremotos que azoutaron Grecia e Turquía causaron miles de mortos.
v
Termo da xerga dos telleiros ou daordes que corresponde á voz ‘dar’.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO azoutar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azouto
azoutas
azouta
azoutamos
azoutades
azoutan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoutaba
azoutabas
azoutaba
azoutabamos
azoutabades
azoutaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoutei
azoutaches
azoutou
azoutamos
azoutastes
azoutaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoutara
azoutaras
azoutara
azoutaramos
azoutarades
azoutaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoutarei
azoutarás
azoutará
azoutaremos
azoutaredes
azoutarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoutaría
azoutarías
azoutaría
azoutariamos
azoutariades
azoutarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoute
azoutes
azoute
azoutemos
azoutedes
azouten

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoutase
azoutases
azoutase
azoutasemos
azoutasedes
azoutasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoutar
azoutares
azoutar
azoutarmos
azoutardes
azoutaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
azouta
-
-
azoutade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles azoutar
azoutares
azoutar
azoutarmos
azoutardes
azoutaren

Xerundio azoutando

Participio azoutado
azoutada
azoutados
azoutadas