azoute

(< ár as-saūt ‘o látigo’)

s m
1. Instrumento de suplicio formado por cordas provistas de nós ou picos co que se flaxelaba aos delincuentes.
  
  Ex: Os monxes atizábanse cun azoute para evitar o pecado.
  Confrontacións: flaxelo.
2. Calquera instrumento para flaxelar.
  
  Ex: Fixo un azoute cun feixe de cordas vellas que tiña no faiado.
s m
Golpe dado con algún obxecto en forma de azoute.

Ex: A pena por roubar na Idade Media era de cen azoutes.
s m
Golpe dado nas cachas como castigo.

Ex: Deille un bo azoute ó neno polo seu mal comportamento.
Sinónimos: azouta.
s m
Acción pola que unha persoa ou cousa é causa ou instrumento de calamidades e sufrimentos.

Ex: Sen dúbida é o azoute da clase, non para quedo.
Sinónimos: flaxelo. Confrontacións: castigo.
s m pl [HIST/DER]
Pena que se impuña a certos delincuentes para que foran azoutados.

Palabras veciñas