batente

(< bater)

adx
Que bate.

Ex: Os fortes e batentes brazos do heroe tiñan as veas inchadas.
s m
1. Parte do marco dunha porta ou dunha ventá onde bate a folla cando se pecha.
  
  Ex: O vento abriu de súpeto a ventá e rompeu os vidros ó dar contra o batente.
2. Folla dunha ventá ou dunha porta que se pecha antes ca a outra.
  
  Ex: Trillei o dedo entre o batente da porta e o seu marco.
s m
Poste no que se apoia unha cancela para pechala.

Ex: Arranxamos o batente que derrubara o tractor.
s m
Lugar do litoral no que rompen ou baten as ondas.

Ex: Foi buscar percebes polos batentes.
s m [IND]
Nalgunhas industrias, local onde se fai a operación de bater.

Palabras veciñas