brandy*

Palabra inglesa, derivada do holandés, que significa ‘viño queimado’. Define as bebidas espirituosas obtidas de augardentes de viño destiladas ou redestiladas e avellentadas en barricas de carballo. Despois dunha primeira destilación simple obtense unha augardente de 65-68°. O arrecendo prodúcese a consecuencia do avellantamento, que dura uns 20-25 anos. Unha vez rematado este proceso a graduación pasa a 52-60°. Este tipo de brandy non é común no mercado, pero emprégase para preparar as variedades comerciais, para mesturar con alcohois máis novos e para adicións de caramelo e auga; a graduación final é de 40-45°. Os principais países produtores son Francia, cos seus Cognac e Armagnac, e España. O brandy español máis recoñecido é o de Jerez que acapara o 94% da produción estatal e que, ao parecer, tivo a súa orixe nunha partida de augardente que estaba almacenada en barricas que contiveran viño de Jerez para ser embarcada a Holanda, e que sufriu unha demora, tralo que se comprobou que o produto resultante era mellor. O primeiro brandy español, obra de Pedro Domeq Lustau, xurdiu en 1875. Segundo o seu tempo de avellentamento, os brandys de Jerez reciben as denominacións Solera (un ano), Solera Reserva (dous anos e medio) e Solera Gran Reserva (mínimo tres anos, poden ser doce ou máis). En España elaboráronse outros brandys en Catalunya e no sur. Sobre os brandys franceses, o máis antigo é o Armagnac, con existencia documentada desde o século XIII. Os máis apreciados, secos e rexos, son os da rexión de Bas Armagnac. En canto ao Cognac, provén da rexión de Charente, e segundo a zona hai varios tipos: Grande Champagne, suaves e delicados, Petite Champagne, con máis corpo, e os Boederies e os tres Bois, os menos finos. Segundo o tempo de avellentamento reciben as denominacións: tres estrelas (uns dous anos); VO, VSOP ou Réserve (catro anos); Napoléon e Vielle Réserve (cinco e dez anos para Armagnac) e Extra, XO, Napoléon e Grande Réserve (quince a cincuenta anos para os Cognac).