burgrave

(< al Burggraf < Burg‘cidade’ + Graf ‘conde’)

s m [HIST]
Durante o Sacro Imperio, señor que orixinariamente equivalía a un castelán perpetuo dunha fortaleza.
s m [HIST]
No Sacro Imperio, gobernador ou administrador dun burgo ou dunha cidade con castelo á conta do emperador (como Nuremberg) ou dun príncipe eclesiástico ou leigo. Os burgraves tiñan a miúdo funcións xudiciais, tanto en materia civil como criminal. Co tempo, o cargo converteuse en hereditario e supuña a posesión de terras.

Palabras veciñas