burocracia

Autoridade abusiva, dos empregados da administración pública nos negocios do estado.

Conxunto de funcionarios, normas e organismos dunha administración pública ou privada. O termo foi empregado por primeira vez a mediados do s XVIII e xeneralizouse no s XIX para indicar o goberno exercido polos funcionarios e non polos políticos. Logo das achegas de Max Weber (1864-1920), o máis importante estudoso da estrutura e principios da burocracia, entendeuse como a administración por parte de expertos profesionais da vida política cotiá por riba de calquera sistema político. A partir dese momento identificáronse as seguintes características fundamentais: cada empregado ten unha competencia definida e organizada conforme a unha xerarquía de mando; o nomeamento provén de méritos probados, non de recomendacións; as decisións tómanse en función dunha serie de regras preestablecidas; o burócrata é un funcionario non politizado, o que garante a súa continuidade. Weber confiaba na eficacia do sistema burocrático, pero críticos posteriores sinalaron que poucas burocracias encarnan estes ideais e que en numerosas ocasións resultan menos eficaces que outro tipo de organización.

Actividade dos funcionarios de oficinas públicas.