Camaron

Familia de artistas orixinaria de Huesca pero que desenvolveu o seu labor en Sogorb. Nicolás Camaron (Huesca 1692 - Sogorb 1767) foi arquitecto e escultor e, en 1706, estableceuse en Sogorb onde realizou o cadeirado do coro da catedral. O seu fillo Josep Camaron i Bonanat (Sogorb 17.5.1731? - València 13.7.1803) dedicouse á pintura. Foi cofundador da Acadèmia de Santa Bàrbara, despois chamada de Sant Carles, en València, da que foi director entre 1795 e 1801. Formou parte tamén da Academia de San Fernando de Madrid. Na súas pinturas, de amaneirada graza rococó, abundan os temas relixiosos, as escenas galantes e as figuras femininas. Entre as súas obras destacan A coroación de espiñas e O tránsito de san Francisco de Asís, ambas as dúas expostas na catedral valenciana, A Virxe e san Xosé de Calasanz, os frescos da capela maior da igrexa de San Martín e Minerva recibindo a cidade de València, entre outras. Os seus fillos Josep Joan Camaron i Melià (Sogorb 1760 - Madrid 1819) foi gravador e decorador de porcelana. Estivo pensionado en Roma e despois estableceuse en Madrid onde foi director da Academia de San Fernando e, entre 1799 e 1802, pintor de cámara e director de pinturas da Real Fábrica de Porcelana; Manuel Camaron i Melià (Sogorb 1763 - 1806) pintou escenas de pescadores e da Albufera, e realizou unha serie de obras sobre Sagunt, que se perderon en América; e Vicente Camaron i Melià (Madrid ? - 1864) foi profesor na Academia de San Fernando e pintor de cámara. Cultivou a pintura histórica, a paisaxe e os temas relixiosos e mariños. Decorou o salón de conferencias do Palacio del Congreso, en Madrid.