Cantacuceno

Familia distinguida do imperio Bizantino, unida desde o s XII, a través de matrimonios, aos emperadores. De orixe grego, no s XI era unha das familias feudais máis poderosas de Tracia. Un dos seus principais membros, Xoán VI Cantacuceno, proclamouse emperador de Bizancio en 1347. A familia conservou o seu poder a pesar da caída de Constantinopla en poder dos turcos (1453). No s XVII pasou a Romanía onde tomou o nome de Cantacucinos, e no s XVIII a Rusia.