² canteiro -ra

Persoa que ten o oficio de traballar a pedra. A súa arte remóntase á Prehistoria, ao megalitismo e, posteriormente, aos petroglifos. Co tempo, diversos movementos artísticos deixaron a súa pegada tanto nos pazos como na arquitectura popular, tal e como queda reflectido nos cruceiros, nos petos de ánimas, nas fontes e nunha ampla variedade de esculturas. Na Idade Media, os gremios dos canteiros desenvolveron o seu oficio nos mosteiros, catedrais, santuarios, torres, castelos, pontes e na restauración de monumentos. Os instrumentos que empregan son as macetas, os escoupros, as limas, os burís e todo tipo de ciceis e punteiros ben afiados. A evolución das técnicas empregadas deu un paso importante cando xurdiu o pantógrafo, que permitiu a copia exacta de martelos ou serras eléctricas para simplificar e acurtar o traballo. A tradición popular remite á provincia de Pontevedra, concretamente ao concello de Cotobade, terra de canteiros ou arxinas, que tiñan unha xerga propia denominada latín dos canteiros ou xerga dos arxinas; eran itinerantes e antano adoitaban traballar xuntos a un ritmo que inspirou a moitos creadores.

Persoa que traballa sacando pedra dunha canteira.

Pedra ou conxunto de pedras que serven de chanzo para subir ao hórreo.

Pedra que se emprega para asentar as cubas nunha adega.

Pedra que constitúe o limiar da casa.