Casals i Defilló, Pau

Compositor, director de orquestra e violonchelista. Estudiou na Escola Municipal de Música de Barcelona, en Madrid, Bruxelas e París,   grazas á protección do conde de Morphy e recomendado por Albéniz. O éxito da súa carreira internacional comezou en París en 1899. Ademais das súas actividades como solista (a través das que revolucionou o concepto técnico e expresivo do violonchelo) e de carácter docente, cómpre destacar a súa dedicación á música de cámara, que ten como expoñente máximo o trío que constituíu xunto con J. Thibaut e A. Cortot. Entre outras das súas iniciativas destacan as fundacións, en Barcelona, da Orquestra Pau Casals (1920-1939) e da Asociació Obreira de Concerts (1926-1939). A súa vida experimentou un cambio importante a raíz da Guerra Civil española e da Segunda Guerra Mundial: exiliado voluntariamente en Prada (Conflent), o seu silencio só se rompeu (á parte de excepcionais actuacións individuais) cos festivais de Prada (1950-1966)   e, desde 1960, coa difusión para todo o mundo, como mensaxe de paz, do oratorio El Pessebre, con texto de Joan Alavedra. Posteriormente, residiu en Puerto Rico onde fundou o Festival Casals (1957). Foi nomeado doutor honoris causa da Universidade de Nova York. En 1971 estreouse o seu himno á paz da ONU (Himne a les Nacions Unides), con texto de W. H. Auden.

Cronología