cazador -ra

Que ou quen caza porque é a súa profesión ou como deporte. Na tradición oral recóllense ditos como: “A cazador novo, can vello. Cazador e troiteiro, nin ten boa meda nin bo palleiro. Cazador sen morral, caza pouco e caza mal”.

Aplícase aos animais que capturan a outros animais por instinto natural.

Soldado de infantería ou de cabalería pertencente a batallóns ou rexementos lixeiros. As primeiras unidades foron creadas por Federico II de Prusia en 1740.

Sociedade que vive dun conxunto de actividades de explotación dos recursos inmediatamente subministrados pola natureza, sen que esta sexa transformada (caza, pesca e recolleita de froitas, vexetais e outros recursos naturais como o mel ou o marisco), con fins alimentarios. Esta denominación xorde a partir das investigacións dos prehistoriadores, que demostraron a amplitude desta estratexia de subsistencia durante a Prehistoria, e aplícase aos grupos que subsistiron ao longo da historia. Os últimos localizáronse en América do Norte (costa NO de California, Alasca e N de Canadá), as terras baixas de América do Sur, Australia e certas zonas de Siberia e África austral. Tradicionalmente atribuíase a este tipo de sociedades un modelo social baseado na banda (segundo a denominación de Steward) ou horda (segundo Radcliffe-Brown), onde predominaban as relacións sociais igualitarias. Non obstante , a existencia de estratificación social nalgunha das sociedades, levou a antropólogos como Testart a identificar o almacenamento como base material do desenvolvemento das desigualdades, polo que non se poden integrar nunha mesma categoría antropolóxica todos estes grupos.