cebador -ra

Que ou quen ceba.

Pequeno recipiente, que os soldados penduraban do pescozo ou do van, no que se gardaba a pólvora que despois se ía verter na cazoleta das armas de fogo.

Pequeno dispositivo destinado a producir o cebado de certos tipos de lámpadas de descarga. É o caso do tubo fluorescente, que consta dunha pequena lámpada luminiscente e dunha lámina bimetálica. Ao dar tensión e acenderse o cebador, a descarga inicial quenta a lámina que pecha un contacto e dá corrente aos filamentos do tubo; un pouco despois, a lámina arrefríase e volve á posición inicial e, ao abrirse o contacto, acéndese o tubo e mantense acendido. Tamén hai cebadores magnéticos, térmicos e manuais.

Segmento de ADN que se recoñece pola ADN-polimerasa para iniciar a duplicación do ADN. Este segmento presenta un extremo libre (3’) que admite residuos de nucleótidos que o alongan en sentido 5’-3’. A cadea simple á que pertence o cebador coñécese como cadea cebadora, mentres que a cadea complementaria preformada actúa de cadea patrón.