"Als" (Contén)

PERSOEIRO

Novelista, prosista e dramaturgo. As súas novelas apareceron en folletíns e acadaron un grande éxito: María, la hija del jornalero (1845), Pobres y ricos o la bruja de Madrid (1849), etc. Na mesma liña escribiu dramas como El primer crimen de Nerón (1830). Nas súas obras exalta a pobreza e a liberdade fronte ao poder e á opresión.

1. Cavidade no chan que se enche de auga, natural ou artificialmente. SIN: poza.

2. Dorna grande para fermentar as uvas e facer viño. SIN: balseiro.

1. Plataforma feita de táboas e pólas atadas con cordas que se utiliza para transportar mercancías ou persoas, xeralmente nos ríos e lagos.

2. Árbore duns 20 m de altura, de follas palmeadas e flores brancas e pilosas, que vive nas selvas chuviosas de América, dende o sur de México ata o norte de Perú. Aínda que existen plantacións (Costa Rica), a maior parte da madeira procede de árbores salvaxes.

3. Madeira da árbore do mesmo nome, branca, moi lixeira (peso específico 0,21-0,25) a causa do aire que enche os seus abundantes poros, e notablemente resistente. Pola súa flotabilidade foi empregada dende a Antigüidade na construción de embarcacións, boias, salvavidas, etc. Tamén se utiliza en maquetería e aeromodelismo.

AFLUENTES

Afluente pola esquerda do Anllóns. Nace na parroquia de Seavia, concello de Coristanco, da confluencia dos regos de Seavia e Segufe. Percorre as parroquias de Seavia e Oca no concello de Coristanco, levando unha dirección N-S. Desemboca no lugar do Muíño de Cepeira, onde o Anllóns fai a fronteira de Oca coa parroquia de Sísamo, concello de Carballo.

PERSOEIRO

Pintor e crítico de arte. Na súa xuventude participou en varias exposicións pitóricas, pero despois decantouse pola crítica de arte e a tradución. É autor, entre outros, dos cadros: Retrato de Emilia Pardo Bazán, Devotos de Santa María de Arcos e Un rato de conversación, este último presentouno na Exposición Nacional de Belas Artes de 1887. Colaborou na Ilustración Española y Americana e en Blanco y Negro. Así mesmo, publicou Artistas y críticos españoles: siluetas de pintores, escultores, críticos (1891), Orfebrería gallega: notas para su historia (1912) e Pisa: su influencia en el Renacimiento italiano (1913). Fixo a tradución ao castelán das novelas de Emilio Salgari (Sandokán ou La mujer del pirata) e a antoloxía de prosistas e poetas Noruega literaria de Jacques Coussange (1910).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Triacastela baixo a advocación de san Breixo.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Muras baixo a advocación de santa María.

1. Carga que transporta unha balsa en cada viaxe.

2. Cada unha das viaxes que fai unha balsa.

RIOS

Río afluente pola dereita do Landro. Nace nas estribacións meridionais dos montes de Cabaleiros, da confluencia dos regos de Cordeiras e da Fraga, no límite das parroquias de Vilacampa (concello do Valadouro) e Miñotos (Ourol). Drena esta última parroquia e desemboca no Landro logo dun percorrido duns 6 km de dirección L-O.

PERSOEIRO

Actor norteamericano. Cursou estudios no Actor´s Studio. Traballou primeiro no teatro e despois no cine. Gañou un Oscar ao Mellor Actor de Reparto en 1965 polo filme Thousand Clowns (Mil pallasos). Entre os seus traballos destacan os filmes: 12 Angry men (Doce homes sen piedade, 1957), Psycho (Psicose, 1960), Breakfast at Tiffany´s (Almorzo con diamantes, 1961), Murder on the Orient Express (Asasinato no Orient Express, 1974), Cuba (1979), Cape Fear (O cabo do medo, 1991) e The Silence of the Hams (O silencio dos burricáns, 1993).

1. Que ten calidades de bálsamo.

2. Que contén bálsamo.

3. Que exhala aroma de bálsamo.

4. Aroma a incenso ou alcatrán do viño producido pola crianza en madeiras como o cedro, abeto, eucalipto, etc, que se acelera polas altas temperaturas en zonas cálidas.

5. 1. Dise de todas as substancias que teñen consistencia de bálsamo e tamén das que son de acción antigonorreica.

   2. Aplícase unicamente aos medicamentos que conteñen aceites esenciais antisépticos e tonificantes do aparato respiratorio.

1. Herba anual, erecta, de 30 a 60 cm, con follas ovadas, fondamente dentadas, e flores grosas, moi irregulares e incluso dobres entre as variedades cultivadas; son de cores variadas moitas delas vermellas. Orixinaria da India, Malaisia e China.

2. Herba anual de follas lanceoladas, festonadas, e flores lixeiramente irregulares, dunha cor vermella de cinabrio, cunha longa espora. Orixinaria do leste de África tropical, cultívase en xardinería.

1. Que pertence á familia das balsamináceas.

2. Individuo da familia das balsamináceas.

3. Familia de herbáceas pertencente á orde das balsamináceas, de flores patentes e pentámeras e froito en cápsula.

1. 1. Oleorresina de aspecto máis ou menos viscoso que contén un ou dous ácidos aromáticos, o benzoico e o cinnámico, ou algúns derivados destes. Os bálsamos flúen naturalmente, ou por incisión, de determinadas plantas e teñen propiedades medicinais. Tamén se empregan en perfumería.

   2. bálsamo de Perú

      Bálsamo obtido por incisión da árbore Myroxylon pereirae, papilionácea de América Central. Emprégase en cosmética e aplícase en afeccións cutáneas e do aparato respiratorio.

   3. bálsamo de Tolú

      Bálsamo obtido da árbore Myroxylon balsamun, papilionácea de América Central. Preséntase en forma de masas brandas, sólidas e fráxiles, que se amolecen naturalmente e adoptan a forma do recipiente que as contén. Emprégase como anticatarral.

2. 1. Oleorresina semellante ao bálsamo auténtico pola aparencia e as propiedades, pero de composición química diferente.

   2. bálsamo de Canadá

      Oleorresina máis próxima ás trementinas cós bálsamos auténticos, que se extrae de Abies balsamea, un abeto norteamericano. Emprégase para facilitar a observación de preparacións ao microscopio e como adhesivo para montar as lentes dos instrumentos ópticos. Tamén se emprega na execución das obras pintadas ao óleo, na manufactura de lacas e como aromatizante de substancias. Ten unha certa eficacia contra a tose.

   3. bálsamo de copaíba

      Oleorresina que se extrae da copaíba, árbore da familia das mimosáceas, común en América do Sur. Ten unha acción balsámica e desinfectante, e empregouse moito, en uso interno, para curar as afeccións xenitourinarias e, externamente, contra a sarna. Emprégase tamén en pintura e restauración.

3. 1. Calquera preparado galénico (bálsamo artificial) de composición máis ou menos complexa, con propiedades medicinais, xeralmente de uso externo e case en desuso.

   2. ...

PERSOEIRO

Aventureiro siciliano tamén chamado Alessandro Cagliostro. Viaxou por Europa oriental estafando, practicando a hipnose, a alquimia e o espiritismo. Estivo implicado no escándalo do colar da Raíña María Antonieta, polo que foi expulsado de Francia (1786). Dirixiuse cara a Italia (1791) e a Inquisición encarcerouno polas súas ideas masónicas ata a súa morte.