"Arno" (Contén)

PUNTA

Punta da ría de Arousa, na súa beira meridional, que pecha polo L a enseada homónima. Está na parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo.

ILLOTES

Illote da beira meridional da ría de Arousa, na parroquia de Vilalonga, concello de Sanxenxo.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ponteareas baixo a advocación de san Lourenzo.

PERSOEIRO

Escritor en francés. Cultivou a poesía, o teatro, o ensaio, etc, pero sobre todo a novela, dotada dunha grande imaxinación. Cómpre salientar as súas obras Indide 33 (1921) e Le siège de Syracuse (1962).

PERSOEIRO

Erudito venezolano de ascendencia española. Relixioso xesuíta, considérase un dos mellores críticos literarios do país. É autor, entre outras obras, de En torno al centenario de Marcelino Menéndez Pelayo.

1. Relativo ou pertencente aos bastarnos.

2. Individuo dun pobo xermánico escandinavo. No s II a C os bastarnos dominaban un territorio que abranguía dende o Alto Vístula ata o Baixo Danubio.

PERSOEIRO

Compositor e pianista. Estudiou na Royal Academy of Music de Londres. Influenciado por Yeats, a súa obra inspírase no Romanticismo e está influenciada polo folclore irlandés e misticismo céltico. Da súa produción destacan: The garden of fand (1916), November woods (O bosque de novembro, 1917) e Tintagel (1919).

PERSOEIRO

Novelista inglés posvitoriano. Influído por Flaubert, partiu da escola costumista, á que uniu observación e un humor benévolo pero escéptico. É autor de obras de construción moi elaborada, entre elas, Anna of the Five Towns (Ana das cinco cidades, 1902) e These Twain (Eses dous, 1916).

PERSOEIRO

Pintor suízo. Formouse en Düseldorf, Xenebra, París e Roma, onde residiu impresionado pola cultura italiana (1850-1857). Exerceu, despois o seu maxisterio en Weimar (1860-1862), e posteriormente estableceuse en Italia. Admirador do Veronese e de Rubens, foi un romántico tardío, amante das paisaxes misteriosas e de mitoloxías; a súa obra é tan pronto melancólica como macabra. Influíu moito no seu tempo, sendo o representante da síntese xermano-latina. O seu prestixio vén dado pola obra Pan entre xuncos (1857). Destaca tamén a súa obra Illa dos mortos, da que fixo seis versións dende 1880, inspirando incluso composicións musicais (Max Reger e Sergej Vasil’evič). Influíu sobre a pintura metafísica.

PERSOEIRO

Escultor alemán. Pertenceu á escola de Belas Artes de Düsseldorf. Instalouse en Francia no 1926 e gañou o Premio de Roma no 1932. Dende o ano 1935 foi o escultor oficial do Terceiro Reich, realizando estatuas colosais que tentaban revivir o clasicismo do Imperio Romano e glorificar a raza aria. Decorou o estadio olímpico de Berlín en 1936. En 1963, trala Segunda Guerra Mundial, instalouse en París, onde recuperou a súa antiga tarefa de retratista. Publicou as súas memorias no 1969.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Sada baixo a advocación de santo André.

1. Dinosauro da infraorde dos carnosauros.

2. Infraorde de dinosauros do Xurásico e do Cretáceo que comprende as familias dos alosáuridos, ceratosáuridos, espinosáuridos, megalosáuridos e dos tiranosáuridos. Moitos carnosauros eran de gran tamaño e de hábitos preeiros ou depredadores.

1. Excrecencia ou eminencia carnosa, a miúdo patolóxica, localizada na superficie dunha estrutura anatómica.

2. Grosor excesivo da carne nalgunha parte do corpo.

1. Que está formado por carne.

2. Que presenta carne en abundancia.

3. Aplícase ao órgano vexetal brando, suculento e con moito zume.

4. Que ten a cor e a consistencia da carne muscular, como consecuencia da carnificación.

5. Aplícase ao viño que ten corpo e firmeza.

PERSOEIRO

Pintor. De orixe cubana, reside en Vigo. Autodidacta de formación, dedícase principalmente á acuarela e a súa temática céntrase nas mariñas. Entre as súas obras destacan Puerto e Tarde de lluvia.

PERSOEIRO

Político e avogado francés, fillo de Lazare Nicolas Carnot. Seguiu as teorías de Saint-Simon, en 1839 foi elixido deputado e converteuse nun dos líderes do partido republicano. Despois da Revolución de 1848 foi ministro de Instrución Pública, pero dimitiu debido á oposición que provocaba a súa actitude desfavorable respecto á laicización das escolas. No 1864 participou no corpo lexislativo do Segundo Imperio e foi senador vitalicio na Asemblea Nacional desde 1871.

PERSOEIRO

Político e militar francés. Coñecido como o Gran Carnot, no 1791 foi elixido deputado da Asemblea Lexislativa e despois da Convención. En 1793 foi nomeado membro do Comité de Salvación Pública e dirixiu as operacións militares encamiñadas a salvar a Revolución das coalicións das potencias europeas. Durante o Directorio, do que foi elixido membro no 1795, opúxose a Barras e tivo que marchar ao exilio no ano 1797. Foi ministro de Guerra no 1800, pero durante o Imperio amosouse contrario ao poder persoal de Napoleón e dedicouse aos estudios matemáticos. En 1814, ante a inminente invasión de Francia, púxose ao servizo de Napoleón e defendeu Anveres. Foi ministro do Interior durante os Cen Días pero, coa chegada da Restauración, tivo que abandonar o país. Morreu no exilio. Escribiu Géométrie de position (Xeometría de posición, 1803) e De la défense des places fortes (Da defensa das prazas fortes, 1810).