"Bautista" (Contén)

PERSOEIRO

Militar e político paraguaio. Presidente da República (1894-1898), impulsou a revitalización do Parlamento e tentou chegar a un acordo cos liberais. Potenciador da cultura, durante o seu mandato fundáronse o Instituto Paraguayo e a Escuela Normal.

PERSOEIRO

Político. Foi intendente de Madrid (1815) e de Catalunya (1816-1818). Formou parte do goberno de Fernando VII, e tras opoñerse á Pragmática Sanción, apoiou a Carlos María Isidro, que o nomeou ministro universal (1836). Despois do Convenio de Bergara (1839), exiliouse en Francia.

PERSOEIRO

Pintor. Activo en Toledo e Madrid entre 1612 e 1626. Cultivou o retrato, a pintura relixiosa e o bodegón. Entre as súas obras destacan Bodegón con bandejas de plata (1624) e Santiago el Mayor (1626).

PERSOEIRO

Impresor. Desenvolveu o seu labor en Santiago de Compostela ao redor de 1670. Nos seus obradoiros tipográficos tirou do prelo Oración panegírica, de P. Xosé Valdés, Definiciones morales, do licenciado Manero, e Descripción de los funerales de Doña Mª Luisa de Borbón, de Xosé Rubio, entre outras.

PERSOEIRO

Arquitecto. Viaxou por Alemaña, Países Baixos e Italia, onde recibiu a influencia de I. Vignola e S. Serlio. Estivo ao servizo de Filipe II e en 1563 nomeárono axudante de Juan Bautista de Toledo, ao que sucedeu como mestre de obras do Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial (1567). Continuou a construción do palacio de Aranjuez (1564), fixo o proxecto da fachada sur do alcázar de Toledo (1571-1585), proxectou a catedral de Valladolid (1580) e fixo os planos da lonxa de Sevilla (1583-1597).

PERSOEIRO

Pintor e relixioso dominicano. Encadrouse dentro da escola realista madrileña do s XVII. En Italia estivo en contacto co ambiente artístico romano e lombardo, e coñeceu a obra de Caravaggio. Cara a 1620, foi profesor de debuxo do futuro Filipe IV. Participou nas decoracións do Salón de Reinos do Palacio del Buen Retiro con Reconquista de la bahía del Brasil. Pintou La adoración de los pastores (1611) e Adoración de los Magos (1611-1613).

PERSOEIRO

Pintor barroco. Discípulo e xenro de Velázquez, a súa obra foi habitualmente atribuída, de maneira errónea, ao seu mestre, con quen colaborou en obras como Retrato de la familia de Velázquez (1664?). Foi pintor de cámara (1660) e realizou copias de obras de Rubens e Tiziano, vistas de cidades e paisaxes e retratos. Da súa obra destacan Vista de Pamplona (1647?), El arco de Tito (1657?) e El Estanque del Buen Retiro.

PERSOEIRO

Relixioso. Coñecido como Xoán Martínez Tamuxe, ordenouse sacerdote en 1960 e participou na creación do Museo Diocesano de Tui. Foi garda do conxunto histórico cultural do monte Santa Tegra, conservador do Museo Arqueolóxico do castro de Santa Tegra e membro do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento. Escribiu Citania y Museo Arqueológico de Santa Tecla (1983) e Cruceiros, cruces e almiñas do Baixo Miño (2000).

GALICIA

Impresor. Estivo á fronte dos obradoiros tipográficos que o cabido compostelán tivo para o seu servizo particular, situados nas Praterías e desde os que saíu El labrador instruído (1817). Por cesión ou compra, chegou a ser o seu propietario e as impresións saíron co seu nome. A última da que houbo noticias foi Septenario de María Santísima (1846).

PERSOEIRO

Arquitecto e escultor. Deseñou a capela do Santísimo da catedral de Toledo (1610), de influencia herreriana, e traballou como escultor no Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial.

PERSOEIRO

Escultor. Profesor de debuxo, en 1960 instalouse en Mondoñedo. Traballa o ferro, a madeira e o bronce. Pertenceu a diversos grupos artísticos e foi un dos fundadores do Grupo Artístico e Cultural O Feitizo. Realizou o Monumento aos caídos de Lugo (1962) e diversos monumentos espallados pola provincia de Lugo, ademais de imaxes relixiosas como San Cristovo e San Xoán Bautista de Santa María de Burela.

PERSOEIRO

Arquitecto renacentista. Estudou en Roma, onde traballou no Castel San’t Angelo con A. da Sangallo o Novo e en San Pedro do Vaticano, xunto a Miguel Anxo (1546-1548). En Nápoles participou na fortificación do Castelnuovo e do Bosco de Sant Arcangelo. Empregou formas clásicas e sobriedade decorativa. Nomeado arquitecto real en 1559, encargouse das obras do Palacio de Aranjuez, do Monasterio de los Jerónimos, o Monasterio de las Descalzas Reales e o Alcázar, en Madrid. Ademais, Filipe II encargoulle a construción do Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial, do que fixo os planos e edificou a fachada sur e o Patio de los Evangelistas. Á súa morte, Juan de Herrera sucedeuno ao fronte das obras que deixara sen rematar.

PERSOEIRO

Mariño e político. Membro da Unión Liberal, foi deputado (1862) e iniciu o movemento revolucionario que destronou a Isabel II. Participou en diversos gobernos do período revolucionario como ministro de Mariña e de Ultramar.

PERSOEIRO

Político e avogado. En 1810 uniuse aos independentistas e combateu con Francisco Miranda e Simón Bolívar. Deputado, ministro e membro do Consejo de Estado da Gran Colombia, axudou á segregación de Venezuela, da que foi vicepresidente e presidente (en 1832 e 1848).

GALICIA

Musicólogo. Doutor en Dereito e Musicoloxía, e cofundador da Revista de Folklore (1980), traballou como crítico musical no diario El Norte de Castilla desde 1978 e colaborou no Dicionario de la Música Española e Hispanoamericana, na Gran Enciclopedia Gallega e no The New Grove Ditionary of Music and Musicians. Publicou Temas de economía política (1971), Economía aplicada al turismo (1975), Encuentros con la música... desde mi mesa (1981), Dúo pianístico Frechilla-Zuloaga (1983) e Juan Montes, un músico gallego (1990). Membro da Sociedad Española de Musicología e da Real Academia de Bellas Artes de Valladolid.

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como o Vello, estivo activo en Castela e, a partir de 1557, en Sevilla. A súa obra, influída pola de Miguel Anxo, a través de Alonso Berruguete, incidiu no manierismo. Destacan as súas esculturas para a catedral de Toledo (1552-1553), o retablo maior da catedral de Sevilla (1562) e a portada do Hospital de la Sangre (1564).

PERSOEIRO

Profeta, fillo de Zacarías e santa Isabel. Coñecido como o Precursor, vivía austeramente no deserto de Xudea onde predicaba ao pobo a conversión. Segundo o Evanxeo de Lucas, naceu pouco antes que Xesús e comezou a predicar no ano 27 ou 28. O baño de auga no Xordán, acompañado dunha confesión dos pecados, era signo de perdón e compromiso da vida nova. Bautizou a Xesús e proclamouno mesías. Denunciou a unión incestuosa de Herodes Antipas e Herodías polo que o prenderon e, a petición de Salomé, foi decapitado. É o primeiro santo da xerarquía católica. Aparece representado en dúas series iconográficas: unha de neno e outra como adulto, vestido cunha pel de camelo (na arte oriental) ou de carneiro (na arte occidental). Nalgúns casos leva a súa cabeza nunha bandexa. Os seus atributos persoais son o año crucífero, a cruz de canas con bandeiriña e nesta a lenda Ecce agnus Dei. Soe aparecer co dedo índice erguido en sinal da súa misión de anunciador. A súa festa celébrase...