"Bell" (Contén)

GALICIA

Escultora. Realiza estudios de Belas Artes na Escola Mestre Mateo de Santiago de Compostela e na Escola de Restauración do Mosteiro de Poio. A súa escultura caracterizouse nos seus inicios polos volumes desproporcionados, nos que predomina a liña curva e envolvente. Pasado o tempo, inclinouse por pezas de maior formato nas cales esquece o detalle para dar á obra un valor máis xeral, podéndose percibir intereses vangardistas.

MONTES

Monte da parroquia de Cangas, concello de Lalín (539 m de alt).

1. Pertencente ou relativo ás abellas.

2. Persoa que coida as colmeas ou que se dedica á cría das abellas.

3. Niño construído polas abellas, xeralmente no tronco das árbores.

4. Gran cantidade de abellas, da mesma ou de distintas colmeas, que non forman un enxame.

5. abellaruco.

6. Nome que recibe a variedade de uva branca coñecida habitualmente como albariño.

7. Herba perenne, de ata 70 cm de altura, de talos pilosos, follas ovaladas e crenadas que desprende un forte cheiro a limón. As flores son abrancazadas ou rosadas, coa corola bilabiada co labio superior erecto e o inferior trilobulado. En Galicia aparece de forma cultivada ou naturalizada en matogueiras e lugares sombríos. Empréganse as súas follas como medicamento depurativo, polas súas virtudes tónicas e estimulantes, e na festividade de san Xoán para adornar os marcos de portas e ventás e para aromatizar a auga coa que se lava a xente, co fin de protexerse de meigas e mal de ollo.

8. orquídea.

PERSOEIRO

Escritor occitano en francés. Conciliou a súa condición católica co marxismo. Exiliouse en Suíza entre 1944 e 1951. Autor de ensaios e dunhas memorias, publicou tres novelas onde o tema político se mestura cunha inspiración visionaria e esotérica: Heureux les pacífiques (Benaventurados os pacíficos, 1946); Les yeux d’Ezéchiel sont ouverts (Os ollos de Ezequiel están abertos, 1949) e La fosse de Babel (A fosa de Babel, 1962).

1. Incitar a alguén.

2. Anoxar a alguén mediante feitos ou ditos.

1. 1. Insecto himenóptero do xénero Bombus, semellante á abella pero máis grande (pode acadar os 3 cm), de voo ruidoso, co corpo robusto e moi peludo, de cores escuras ou claras e raiadas. Moi frecuente en todos os países temperados, vive en sociedades anuais non moi numerosas (50-200 individuos), en niños no chan construídos con brións, herbas e follas.

   2. abellón cuco /

      Abellón do xénero Psithyrus, parasito doutros abellóns aos que se semella; penetra nos seus niños, mata a raíña e deposita os propios ovos no lugar dos orixinais.

   3. abellón tinto /

      Abellón do xénero Xylocopa de corpo e ás de cor violácea intensa.

2. Nome para designar o macho da abella doméstica.

3. 1. As bruxas en Galicia fan uso da capacidade de transmutación que, entre outras cousas, as caracteriza para se transformar en abellón e poder danar os animais caseiros. Esta crenza fornece ditos como “quen mata un abellón ten cen anos de perdón”.

   2. danza do abellón

      Ritual funerario, segundo semella só das Rías Baixas e hoxe en día desaparecido, que consistía en bailar ao redor do leito dun defunto durante o velatorio, tralo xantar ofrecido polos parentes. Os danzantes, collidos das mans, daban tres voltas ao redor do morto mentres imitaban o zunido do abellón; se algún deles interrompía calquera destas accións, sería o primeiro dos presentes en morrer. Este ritual semella estar representado plasticamente nas ‘danzas da morte’ dos tímpanos das igrexas románicas, onde se ve un esqueleto tocando un instrumento e dúas ou máis persoas en actitude de baile.

PERSOEIRO

Actriz cinematográfica francesa. Participou, entre outras, nas películas: L’histoire d’Adèle H (1975),   Nosferatu (1978), Quartet (1981), Possession (1981), Camille Claudel (1988), Mexic Affair (1993) e La reine Margot   (1994).

PERSOEIRO

Poetisa rusa que asinaba baixo o pseudónimo Bella Akhatovna Akhmadulina. A súa poesía é de ton intimista, garda certas relacións co acmeísmo, pero cre na relación entre o artista e o home da rúa. Da súa obra cómpre destacar Struna (Corda, 1962), o seu primeiro libro, Uroki muzyki (Leccións de música, 1969), Stikhi (Poesías, 1975) e Sni o Grusii (Soños de Xeorxia).

PRAIAS

Praia da enseada de Bornalle situada na beira setentrional da ría de Muros e Noia, na parroquia de Abelleira, concello de Muros.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Ourense en 1903 que non tivo continuación. Fundada por Xoán Fernández, Alexandre Cerecedo e Xerardo Álvarez Limeses, o seu director, contou coa colaboración de: Alfonso Carballo, X. Neira, Eduardo Vicenti, Emilia Pardo Bazán e Basilio Álvarez, entre outros. Informaba sobre as festas do Corpus dese ano e contiña poemas, artigos de historia, ciencia e literatura, e datos sobre as cidades de Vigo e Ourense. Incluía tamén fotografías de Pacheco (Ourense) e Ferrer (A Coruña), xunto a debuxos de Taxes e Pérez Maffei.