"COE" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos coelernos.

2. Individuo do pobo dos coelernos.

3. Pobo indíxena (populus) da Gallaecia, do convento xurídico bracarense. Segundo Plinio, situaríase entre os bibalos e os galaicos. Para Ptolomeo localizaríanse, en cambio, entre os nemetatos e os galaicos, e tería como cidade Coeliobriga. Estudios recentes sitúan este pobo na rexión de Celanova e identifican Coeliobriga co castro de Castromao.

PERSOEIRO

Pintor portugués. Influído por Rubens, con quen se relacionou durante a súa estadía en España, e pola escola de Boloña do s XVII, foi un artista recoñecido na Lisboa de finais do XVII. Destacou pola interpretación da súa temática relixiosa baixo as pautas do Concilio de Trento. Foi pintor da corte (1678-1708) e deixou abondosas obras nas igrexas lisboetas de São Roque (Ascenção), Madre de Deus ou Paulistas, así como nas igrexas de Santo Anão (Évora), Nossa Señora da Assunção de Elvas e na de Sesimbra.

PERSOEIRO

Historiador e arqueólogo portugués. Licenciado en Teoloxía en 1965, doutorouse nas especialidades de Prehistoria e Arqueoloxía en 1987 na Universidade do Porto. Profesor nesta universidade, especializouse en epigrafía e a Idade do Ferro no NO peninsular. Colaborador habitual das revistas Arqueologia, Gaya, Poligrafia e Portugalia, é director da revista Lucerna. Entre as súas obras sobresaen A idade dos metais em Portugal (1983), A cultura castreja no noroeste de Portugal (1986), Idade do Ferro em Portugal (1990), As origens do Porto (1994) e Portuguese Castros: the evolution of the habitat and the proto-urbanisation process (Castros portugueses: a evolución do hábitat e o proceso de protourbanización, 1995). Realizou a catalogación do material arqueolóxico do Museu Municipal de Etnografia e História de Póvoa de Varzim. Foi vogal da comisión nacional de arqueoloxía, membro da comisión científica internacional para o val do Côa, director do Instituto de Arqueologia da Universidade do Porto...

PERSOEIRO

Filólogo. A partir de 1878 foi profesor de filoloxía románica comparada e de filoloxía portuguesa na Universidade de Lisboa. Está considerado como o introdutor da filoloxía científica en Portugal. Na súa primeira obra, A língua portuguesa: phonologia, etymologia, morphologia e syntaxe (1868), que marcou o inicio dos estudios filolóxicos en Portugal, realiza un estudo comparativo das linguas románicas. Publicou, ademais, Questões da língua portuguesa (1879), Os dialectos românicos ou neo-latinos na África, Ásia e América (1880) e O Ensino histórico filológico e filosófico em Portugal até 1858 (1900).

PERSOEIRO

Crítico literario. Estudioso de Fernando Pessoa, dirixiu as obras completas de Teixeira de Pascoais e de Camilo Castelo Branco, e editou poetas do prerromanticismo e do romanticismo portugués. É autor de A Educação do Sentimento Poético (1944), Problemática da História Literária (1961), e ademais foi o director do Dicionário das Literaturas Portuguesa, Galega e Brasileira (1968-1969).

PERSOEIRO

Escritor portugués. Estudiou dereito en Coimbra e exerceu como maxistrado. Da súa produción destaca In illo tempore (1902), Os meus amores (1891) e Manual político do cidadão português (1906).

PERSOEIRO

Militar republicano portugués. Participou na revolución de 1891, pola que foi desterrado durante cinco anos. Posteriormente, exerceu como gobernador xeral de Angola (1911-1912) e como xefe de goberno (1921).

PERSOEIRO

Escritor. Traballou como director e autor teatral, compositor e xornalista antes de consagrarse á literatura. É o fundador do Instituto Paulo Coelho, institución financiada exclusivamente polos dereitos de autor, que loita polo benestar da terceira idade e da infancia. Pertence ao Board do Instituto Shimon Peres e é conselleiro da Unesco para Diálogos Interculturais e Converxencias Espirituais. Da súa produción destacan, entre outras obras, Arquivos do inferno (1982), O alquimista (1988), Brida (1990), Manual do guerreiro da luz (1997), Veronika decide morrer (1998) e O demônio e a Srta Prym (2000). Recibiu a distinción Chevalier de l’Ordre Nationale de la Legion d’Honneur (2000).

1. Col nova do sementeiro ata o momento de ser transplantada.

2. col.

1. Covo onde se crían os coellos do monte.

2. Lugar ou gaiola onde se crían coellos.

ILLAS

Illa do litoral da parroquia e concello do Vicedo, situada entre as rías do Barqueiro, ao O, e de Viveiro, ao L.

1. Que serve para cazar coellos, especialmente aplicado aos cans.

2. Persoa que cría ou vende coellos.

1. Mamífero de ata 77 cm de lonxitude e 2 kg de peso, de ollos grandes, redondos e negros, orellas longas de coloración uniforme, cola curta e patas traseiras máis grandes, adecuadas para desprazarse con saltos. A pelaxe é curta e de cor gris acastañada, agás o ventre que é branco. O extremo das patas presenta uns pelos longos que axudan a obter unha marcha silandeira. Son animais gregarios e sedentarios que comparten os tobos; preto deles están as latrinas, dispostas en sitios conspicuos nos que os excrementos sinalan os territorios familiares. Aliméntanse, principalmente, de plantas herbáceas, as máis das veces das familias das poáceas e das asteráceas, aínda que tamén se poden alimentar de poliñas, gromos, sementes e froitos. Durante a dixestión dos alimentos ten lugar a cecotrofia. Cada animal consome diariamente ata 500 g de plantas. Teñen ciclos de actividade curtos ao longo de todo o día, pero os desprazamentos máis longos teñen lugar durante o solpor, e non lles gusta o vento nin a...

2. Lagomorfo de pelame amarelo cinsento, cunha mancha rubia na parte superior do pescozo. Vive en bosques e claros da selva sudafricana e da rexión dos Grandes Lagos.

3. cobaia.

PERSOEIRO

Militar e xeógrafo. Ingresou na Academia militar de Guadalajara, onde obtivo o grao de tenente de enxeñeiros en 1839. Serviu ás ordes do xeneral Espartero na guerra contra os carlistas; ao seu remate recibiu a cruz da orde de San Fernando e o ascenso a capitán. En 1844 destinárono como agregado ao exército francés que desenvolvía a campaña de conquista de Alxeria. En 1846 incorporouse á dirección xeral de Enxeñeiros, dende a que comezou os traballos do Atlas de España a escala 1:200.000 (46 follas publicadas a partir de 1847). En 1866, un ano despois de acadar o ascenso a coronel, pediu o retiro do exército para dedicarse á investigación. Entre as súas obras destaca Reseña Geográfica de España y de sus provincias de Ultramar (1858).

PERSOEIRO

Pintor. Fillo dun broncista portugués establecido en Madrid, foi discípulo de Francisco Rizi. Converteuse no representante máis importante da escola madrileña do s XVII. En 1683 foi nomeado pintor do rei e en 1686 pintor de cámara. Decorou o teito da sancristía da catedral de Toledo (1671) e realizou os frescos da igrexa dos Agustinos de Zaragoza (1683). Elaborou un gran número de retratos entre os que sobresaen os de Carlos II. A súa obra máis importante foi La Sagrada Forma (1685), conservada na sancristía do mosteiro de San Lorenzo de El Escorial.