"Castillo" (Contén)

PERSOEIRO

Libreiro e editor. En 1509 constituíu unha sociedade co impresor Cristóforo Cofman e con Llorenç Ganoto para publicar unha recompilación de obras de autores en lingua castelá dos ss XIV e XV coñecida como Cancionero general (1511).

PERSOEIRO

Pintor. Estableceuse en Roma en 1751 e foi discípulo de Corrado Giaquinto ata 1753. Regresou a España e traballou con Mengs (1758-1764) e na fábrica de tapices de Santa Bárbara dende 1770. A súa arte intimista céntrase nos pequenos grupos dunha certa posición social, como se reflicte en Niños jugando al boliche e La bollera de la puerta de san Vicente. Realizou obras relixiosas en igrexas de Madrid, como os frescos de San Ginés. En 1785 foi nomeado membro de mérito da Real Academia de San Fernando e en 1788 vicedirector. O seu irmán Fernando del Castillo (Madrid 1740 - 1777) foi pintor na Real Fábrica de Porcelanas del Buen Retiro.

PERSOEIRO

Escritor. A súa infancia transcorreu no campo de concentración de Mauthausen e nun reformatorio relixioso español. Entre outras obras, é autor de Tanguy (1957), Le silence des pierres (O silencio das pedras, 1975), Le sortilège espagnol (O sortilexio español, 1977), La nuit du décret (A noite do decreto, 1981) e La gloire de Dina (A gloria de Dina, 1984).

PERSOEIRO

Político arxentino. Membro do partido conservador, foi senador entre 1932 e 1935. Ministro de Xustiza, Instrución Pública e Interior en 1936, chegou a vicepresidente do goberno en 1937, e dous anos despois accedeu á presidencia. Durante o seu mandato, coetáneo cos primeiros anos da Segunda Guerra Mundial, proclamou a neutralidade do seu país. En 1943 derrocouno un golpe militar.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de Santiago.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de san Vicente.

PERSOEIRO

Político. Estudiou dereito nas universidades de Madrid e Barcelona (1840), e participou nunha das fallidas insurreccións de Prim, polo que se exiliou en Francia. Regresou a Cuba en 1844, onde exerceu como avogado; alí participou na rebelión independentista de Las Pozas en 1852. O 11 de outubro de 1868 proclamou a independencia de Cuba logo de redactar o seu Manifiesto de la Junta Revolucionaria de Cuba, coñecido como Grito de Yara. Aclamado presidente provisional pola Asemblea Constituínte no 1869, aprobou unha Constitución que abolía a escravitude. Debilitado o movemento polas divisións internas, foi destituído nunha reunión de deputados en outubro de 1873. Refuxiouse na localidade de San Lorenzo, onde se suicidou para evitar que o capturasen.

PERSOEIRO

Militar e cronista de Indias. Marchou a Cuba no 1514 e participou na primeira expedición a México (1517), dirixida por Francisco Hernández de Córdoba, e na segunda (1518), con Juan de Grijalva. Acompañou a Hernán Cortés durante a terceira (1519) e tomou parte na conquista de Nueva España, do Yucatán, de Guatemala e de Honduras. Dende 1539 viviu en Santiago de los Caballeros de Guatemala, onde casou con Teresa de Becerra, filla do conquistador de Guatemala. Nomeado rexedor perpetuo de Santiago (1551), recibiu tamén o nomeamento de Hijodalgo e o Certificado de Armas, outorgado por Filipe II. Escribiu Historia verdadera de la conquista de la Nueva España, publicada en 1632, crónica sobre as accións colectivas que fixeron posible o triunfo de Cortés, que refuta as versións de Francisco López de Gómara na Historia general de las Indias y conquista de México (1552) e das Cartas de Hernán Cortés. É unha das narracións máis destacadas da conquista, que revive procedementos da crónica medieval e...

PERSOEIRO

Cronista e clérigo. Foi conselleiro de Enrique IV de Castela, a quen apoiou na guerra civil castelá. Detivérono e condenárono a morte, pena que non chegou a ser executada porque escribiu a crónica do seu reinado, publicada en 1787 co título de Crónica del rey don Enrique, el cuarto de este nombre, de gloriosa memoria.

PERSOEIRO

Escritor. Acadou moita sona como autor de sainetes, e chegou a desenvolver un subxénero coñecido como o sainete andaluz, aínda que tamén escribiu diversos dramas e traxedias. Na súa obra, na que recrea cunha mirada crítica a sociedade de Cádiz, destacan pezas como El café de Cádiz, La casa de vecindad, La inocente Dorotea ou El soldado fanfarrón.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Burgos, Castela-León, situado á beira do río Pisuerga, no Camiño Francés de peregrinación a Santiago (121 h [2001]). O Puente Fitero comunícao con Itero de la Vega (Palencia). Do seu patrimonio cultural destacan a ermida de San Nicolás, que pertenceu a un hospital do s XIII, e a torre do s XIV, de planta cadrada e sen ameas.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou debuxo na Escola de Artes de Vigo e diplomouse na Academia Panamericana de Nova York. O seu estilo é impresionista, non vinculado a escolas, e na técnica emprega tanto óleo como acuarela. Cultiva a paisaxe e as mariñas. Entre as súas obras destaca Ciudad de Tui.

PERSOEIRO

Escritora. Foi autora do poema “El viajero”, incluído en El Heraldo Gallego e da composición “Gozos en alabanza de Nuestra Señora del Pilar (...)”, dedicada á visita de Isabel II a Galicia. Os seus poemas “En la playa de Villagarcía”, “El canto del pescador” e “La tempestad” incluíronse no Álbum de la Caridad.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Albacete, Castela-A Mancha, delimitado ao L por Murcia (2.213 h [2001]). A economía baséase na agricultura de regadío e nas industrias derivadas. Dentro do termo destaca o santuario ibérico de Cerro de los Santos e o acueduto, declarado Ben de Interese Cultural en 1980.

PERSOEIRO

Cantante e actriz. Coñecida como Juanita Reina, está considerada un dos mitos da copla española. Das súas cancións destacan “Manuela la de Jerez”, “Compuesta y sin novio” e “Los churumbeles”. Protagonizou os filmes Blanca Paloma (1942), La Lola se va a los puertos (1947) e Lola la Piconera (1951).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de san Vicente.

GALICIA

Militar. Participou na Revolución de 1854 e loitou contra os carlistas. Foi separado do exército polas súas ideas republicanas (1877), posteriormente readmitido, despois pasou á reserva (1883). De acordo con Ruiz Zorrilla, sublevouse en Madrid en favor da república (1886), pero, fracasada a insurrección e abandonado polos seus soldados, foi feito prisioneiro e condenado a morte. Indultado, deportárono a Fernando Poo e despois a Melilla.