"ECU" (Contén)

autogamia.

Golpe que se dá nas nádegas ao caer.

Ecuación que relaciona a presión, o volume e a temperatura dun gas real, válida cun amplo intervalo de valores destas variables. Fai intervir cinco constantes típicas de cada gas e mellora outras ecuacións de estado anteriores.

Signo da notación musical (n) que diante dunha nota (ou na armadura) anula a modificación de altura de calquera outra alteración precedente (accidental ou constitutiva) que pode afectala, deixándoa no seu estado natural. Antano representaba o si natural.

Ecuación diferencial non lineal de primeira orde, definida por Jakob Bernoulli, da forma y’+f(x)y=g(x)yn , onde n>1 e f(x) e g(x) son funcións continuas. Redúcese a lineal polo cambio de variable u= y1-n.

Molécula integrante dun ser vivo. Quimicamente, distínguese entre as inorgánicas (auga, gases, anións e catións) e as orgánicas (glícidos, lípidos, proteínas, ácidos nucleicos e metabolitos intermediarios).

Xénero fósil de homínidos ao que pertence a especie B. altipaltus procedente do xacemento do Mioceno medio de Rudabanya (Hungría). Esta especie foi descrita a partir duns macizos faciais que conservaban o padal. Na actualidade intégrase na especie Dryopithecus brancoi.

Boletín que apareceu na vila luguesa de Meira en 1910. Esta publicación trataba cuestións agropecuarias, relativas ao mercado gandeiro principalmente, da Federación que unía as Sociedades e Sindicatos agrícolas de Meira, Riotorto e Vilameá.

Ecuación do transporte.

Xénero fósil, da familia dos homínidos, procedente do Mioceno superior e medio (15-7 Ma) da India e Paquistán, creado por Lewis a partir de varios fragmentos de mandíbulas inferiores no ano 1934. En 1964 Simons logrou identificar nun mesmo rostro os maxilares superiores de Ramapithecus coas mandíbulas inferiores de Bramapithecus, polo que os integrou baixo un mesmo taxon. Na actualidade considérase que o Ramapithecus é a forma feminina de Sivapithecus, pondo ao descuberto un novo caso de supersegregación taxonómica.

Documento impreso posiblemente cara ao ano 1489 ou 1490 do que se conserva un exemplar no arquivo da catedral de Ourense. Foi descuberto por F. J. Norton e Antonio Odriozola en 1960. Este exemplar conservado ten 280 follas en papel, ao que lle faltan 15 follas do principio e dúas do final; con elas desapareceu tamén o ano, lugar e nome do impresor encargado deste incunable. Ten unha tipografía con dous tamaños que tenden a unificarse. Cada folla está dividida en dúas columnas de trinta e cinco liñas, nunha caixa de impresión de 102x153 mm. O papel é groso e de boa fabricación, con filigrana de man e estrela. No seu contido atópase un calendario mes a mes, táboas cronolóxicas, un salterio con himnos, oficio de defuntos e horas da Virxe, un dominical, un santoral e, na parte final, un ritual e un misal, onde se encontran varios exorcismos, fórmulas para bautismo, extremaunción, defunción, prefacios, misa de defuntos, canon da misa e varias misas votivas. Á parte desta impresión, consérvase...

Xénero fósil da superfamilia Hominoidea descrito en 1923 por Matthew e Granger. Considerado un antepasado inmediato, procede de xacementos do Plistoceno do sur de China, do xibón (Symphalagus) de Sumatra.

Xénero de gasterópodos mariños de cuncha de ata 4 m, en forma de cabeiro, coa superficie anelada, opérculo groso e tentáculos alongados. En Galicia están presentes as especies C. glabrum e C. traquea, que viven enterradas na area fina do infralitoral.