"Eos" (Contén)

Organismo encargado da coordinación e colaboración entre as institucións museísticas galegas. Ten a súa sede en San Domingos de Bonaval, en Santiago de Compostela. Fundouse en 1983 trala celebración en 1981 do I Coloquio de Museos Galegos en Santiago de Compostela, primeira tentativa de cooperación entre os diversos museos de Galicia. O 21 de xullo de 1991 adquiriu estatuto legal e adheríronse dez museos; posteriormente, ampliouse a 23 os centros museísticos: Museo da Colexiata de Santa María do Campo, Museo de Belas Artes e Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de Santo Antón da Coruña; Museo das Mariñas de Betanzos; Museo do Pobo Galego, Museo das Peregrinacións e Museo Historia Natural Luís Iglesias en Santiago de Compostela; Museo Provincial de Pontevedra; Museo Municipal Quiñones de Léon de Vigo; Museo Municipal de Ponteareas; Museo Etnolóxico de Ribadavia; Museo Comarcal da Limia en Vilar de Santos; Parque Etnográfico do Río Arnoia en Allariz; Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense;...

Grupo poético xurdido en México entre os anos 1917 e 1931 ao redor da revista Contemporáneos (1928-1931). Formado por José Gorostiza, Xavier Villaurrutia, Gilberto Owen, Carlos Pellicer, Bernardo Ortiz de Montellano, Enrique González Rojo, Jaime Torres Bodet e Salvador Novo, entre outros, supuxo unha reacción con respecto ao modelo das vangardas históricas, representado en México polo estridentismo (1921-1927). A publicación de Canciones para cantar en las barcas (1925), de Gorostiza; Reflejos (1926), de Villaurrutia; e Desvelos (1926), de Owen, marcou a liña de actuación estética -á marxe das diversas traxectorias individuais-, que se consolidou coa aparición da Antología de la nueva poesía mexicana (1928), de Jorge Cuevas, considerada o texto fundacional da poética do grupo. Son poetas próximos á poesía pura cultivada en Europa no período de entreguerras, con preocupacións exclusivamente literarias e interese pola Arte Nova, que comparten un mesmo rigor crítico, o afán experimental e...

Barco preparado para atravesar mares nos que hai xeo.

Líquido de olor aromático, fortemente refractario, que se localiza no alcatrán da madeira de faia. É o principal constituínte da creosota.

Líquido oleoso, mestura de fenois (creosol e guaiacol, fundamentalmente), obtido da destilación do alcatrán de madeira ou da hulla. A creosota da madeira, chamada tamén creosota oficinal, emprégase como antiséptico externo e como expectorante balsámico nas bronquites. A de hulla úsase como preservador da putrefacción da madeira e como saborizante.

Impregnar a madeira de creosota.

Dicir inxurias contra algo ou alguén.

Inxuria ou ofensa verbal ou escrita.

Xénero de dinosauros, da familia dos diplodócidos, de máis de 12 m de lonxitude. Propio de finais do Xurásico, do que os xacementos máis importantes están en Tanzania.

Xénero de peixes da clase dos placodermos, de ata 3,5 m de lonxitude. Caracterizábanse por presentar unha coiraza ósea que lles cubría a cabeza e o corpo ata as aletas pectorais, ademais dunha cola longa rematada en punta. Propios de finais do Devónico, os xacementos máis importantes están en Marrocos, Bélxica, Polonia e América do Norte.

Xénero de herbáceas, da familia das apiáceas, de follas divididas en lacinias lineares, inflorescencias coas brácteas de involucro enteiro, e flores amarelas que dan lugar a froitos en mericarpos de ata 13 mm de lonxitude con 8 alas -as dorsais pouco desenvolvidas-. Na metade sur de Galicia está presente a especie E. gummiferum.

Sentimento de compaixón do espectador ante os terribles trances e sufrimentos que deben atravesar os heroes na traxedia grega e, por extensión, en toda peza tráxica.

Tecido de reserva, rico en lípidos, que presentan na súa parte externa as sementes dalgunhas plantas de diseminación endozoocora.

Personificación da Aurora. Filla de Hiperión e Tía, pertence á primeira xeración divina, a dos titáns. Con Astreo enxendrou os ventos, Céfiro, Boreas e Noto, así como a estrela da mañá (Eósforo) e os astros. Represéntase como unha deusa que, cos seus dedos rosados, lle abre cada mañá as portas do ceo ao carro do Sol.

Colorante acídico, do grupo do trifenilmetano. Obtense por nitración da 4’,5’-dibromofluoresceína. Forma agullas vermellas insolubles na auga. Emprégase para tinguir de cor rosa o algodón, a la e a seda, tamén se utiliza na impresión de carteis, na fabricación de tinturas vermellas e en histoloxía para colorar epitelios, núcleos, fibras musculares e outras preparacións histolóxicas. Denomínase tamén eosina I ou eosina azul. Hai un tipo distinto de eosina, a eosina amarela, que ten os dous grupos nitro substituídos por dous átomos de bromo.

Presencia no sangue dun exceso de leucocitos eosinófilos, cando é maior ao 5% ou cando o número absoluto de eosinófilos no sangue é superior a 600 por mm3. Unha eosinofilia moderada dáse nas enfermidades alérxicas, en enfermidades da pel, nas parasitoses intestinais, en enfermidades autoinmunes, entre outras. Na triquinose, na ascariase, na síndrome hipereosinofílica e na leucemia por eosinófilos prodúcense eosinofilias moi importantes.