"Est" (Contén)

PERSOEIRO

Trobador probablemente portugués. Son case inexistentes os datos documentais que temos deste autor, quizais por pertencer a unha familia da pequena nobreza de escasa relevancia social. Non obstante , a súa presenza nun documento de 1290, nunha doazón de Martin Gil de Riba de Vizela ao mosteiro de San Vicente de Fora en Lisboa, permite un mínimo achegamento á súa reconstrución biográfica. Co estalo da Guerra Civil, entre os anos 1247-1253, exiliouse á Corte castelá de Fernando III, integrado no séquito de Gil Martins de Riba de Vizela, home de confianza do Rei deposto, Sancho II. Despois dunha probable participación nas campañas andaluzas, volveu a Portugal; entre os anos 1264-1275 e 1281-1285 frecuentou a Corte castelá de Afonso X, acompañando a Gil Martins e a Martin Gil, respectivamente. Atribúenselle catorce composicións: nove cantigas de amor, dúas cantigas de amigo, dous escarnios políticos e un escarnio persoal. Cinco das súas cantigas de amor constan dunha única cobra, polo que é...

PERSOEIRO

Escultor grego a quen se atribúe o gladiador Borghese, conservado no Musée du Louvre.

PERSOEIRO

Pintor da escola aragonesa. Coñécese por unha das súas obras, o retablo de San Miguel de Ágreda (1519), de estilo tosco e expresivo.

1. Pertencente ou propio do campo.

2. Sen cultivar, con desniveis ou vexetación abondosa que dificulta o paso.

3. Que nace e medra de xeito espontáneo.

4. Que vive en liberdade na natureza e sen someterse a normas sociais.

PERSOEIRO

Director dende 1985 do Institut Paleontològic Miquel Crusafont de Sabadell. Especialista en fauna de mamíferos fósiles nas bacías mediterráneas e en bioestratigrafía, na actualidade coordina diversos proxectos a nivel europeo sobre os cambios da fauna e do ambiente nos últimos quince millóns de anos. É autor de La evolución y sus metáforas (1995) e Memoria de la Tierra (1997).

1. Dise do ollo prolongado presente nas dornas e noutras embarcacións, situado no extremo posterior á cana de temón, onde entra a parte alta da táboa vertical que guía á nave.

2. Furado da agulla por onde se enfía para coser.

1. Nome dado polos árabes á principal obra de Ptolomeo, a Gran Sintaxe Matemática (? 150 a C), que posteriormente se adoptou en Occidente. Nesta obra, fundamental da astronomía antiga, deféndese un concepto global do Universo, realízase unha síntese do coñecemento adquirido na época e establécense as condicións precisas para a observación práctica do Cosmos. A principal idea sostida por Ptolomeo defendía que a Terra e o Universo son esferas concéntricas, feito polo que a Terra non se move, senón que é a bóveda celeste a que dá unha volta diaria ao redor dun eixe celeste. Contén, ademais, un catálogo de 1.022 estrelas. Está presente a influencia de Hisparco.

2. Escolma de observacións astronómicas.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico e director de fotografía. Emigrou a Cuba ao rematar a Guerra Civil Española, para exercer alí a crítica cinematográfica e promocionar cineclubs. Posteriormente trasladouse a París, aló polo ano 1963. Pouco antes do 1970, principiou unha fecunda colaboración con realizadores franceses (Truffaut, Rohmer, Schroeder) e foi considerado un dos directores de fotografía máis innovadores do momento. Dentro do seu labor como director fotográfico destaca a súa participación en: La Collectioneuse (Rohmer, 1970), L’Enfant sauvage (Truffaut, 1969), General Idi Amin Dada (Schroeder, 1970) e Pauline à la Plage (Rohmer, 1983); mentres que do seu traballo nos EE UU destaca Kramer versus Kramer de R. Benton (Kramer contra Kramer, 1978) e Days of Heaven (Días de ceo, 1978), polo cal recibiu o Óscar á mellor fotografía en 1979. Tamén participou nos filmes Nun lugar do corazón (1984), Nadine (1987), Historias...