"Inés" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Berlín ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Berlín.

PERSOEIRO

Actor teatral, licenciado en Filoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, incorporouse en 1982 ao grupo de marionetas Tanxarina onde traballou como manipulador de bonecos, actor, coautor de textos, deseñador de espacios e vestiario ou director de escena, amais de participar como docente en diversos cursos de construción e manipulación de marionetas. Entre os espectáculos nos que participou cómpre subliñar Migallas e cirigaitas (1983), Rosalín no país do Sol (1984), Un, dous, catro..., 24. Mariquiña ten un gato (1985), Titiricircus (1988), Coca, a volta da besta (1989), O bebé (1991), Santiago, Santiago (1993), Ah, ah, ah, estamos monstros de risa (1995) ou Contaloucos (1998). En 1994 participou como actor no primeiro espectáculo de Producións Teatrais do Sur, Macbett. Colabora habitualmente na organización dos Encontros dos Titiriteiros Galegos e noutras actividades de promoción do teatro...

PERSOEIRO

Novelista e avogado romanés. É autor de Intuneric şi lumina (Tebras e luces, 1912) e do drama Sorana (1915).

GALICIA

Realizador cinematográfico. Desenvolveu o seu labor profesional como cámara e editor da produtora Iris-Ferrol, e exerceu como profesor de imaxe en diversos obradoiros para rapaces. Entre as súas obras destacan: A Sociedade de Instrución e Recreo de Fene; Fenestra; Evocando a Celso Emilio; 25 de xullo, día da patria galega; A arte románica en Galicia e A arte barroca galega.

PERSOEIRO

Escritor romanés. Destacou como historiador da literatura, como biógrafo e como ensaísta. Cultivou tamén a poesía, a novela e o teatro. Publicou Cartea nuntii (O libro das vodas, 1933), Principii de estetica (Principios de estética, 1939), Bietul Ioanide (O pobre Ioanide, 1953), Estetică basmului (A estética do conto, 1965) e Conceptul modern de poezie (Concepto moderno de poesía, 1970), entre outras.

1. Relativo ou pertencente ao Carballiño ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante do Carballiño.

1. Relativo ou pertencente a Cartago ou aos cartaxineses.

2. Individuo dun pobo fenicio que habitou a cidade de Cartago.

3. Pobo de raíz fenicia, tamén denominado púnico, que tivo como centro a cidade de Cartago, no actual territorio de Tunes. Orixinariamente era unha factoría comercial que os fenicios estableceron no Mediterráneo central e occidental e, excepcionalmente, chegou a ser unha colonia de poboamento. Durante os ss VII e VI a C espallaron a súa influencia sobre outras colonias fenicias, na costa do N de África, ao O de Cartago, e no estreito de Xibraltar. Desde o s VI a C toparon coa competencia grega e mantiveron unha serie de guerras cos gregos de Sicilia, que acabaron sen unha conquista total malia estableceren factorías no oeste da illa. A política expansiva cara ao Occidente dirixiuna a familia dos bárquidas: Amílcar Barca, Asdrúbal e, sobre todo, Aníbal, pero viuse atrancada pola nova potencia que se creara no Occidente, Roma. As loitas entre cartaxineses e romanos orixinaron as tres Guerras Púnicas. A primeira (262-241 a C), acabou coa consolidación do dominio romano en Sicilia; a...

PERSOEIRO

Médico. Foi cirurxián da familia real e catedrático de Obstetricia do Real Colegio de San Carlos de Madrid (1814). Destituído en 1824 polas súas opinións políticas, foi rehabilitado tempo despois. Impulsou o plan de reforma do ano 1827 que uniu as ensinanzas de medicina e cirurxía. Entre os seus escritos destaca Memoria sobre el arreglo de la ciencia de curar (1836). En 1846 outorgóuselle o título de marqués de la Salud.

GALICIA

Xornalista, escritor e crítico de arte. Licenciado en Filosofía e Letras e en Xornalismo, foi redactor e crítico de arte nos xornais El Alcázar e Informaciones, e na revista Arte y Letras. Entre as súas obras destacan as monografías Goya (1962), Victoria de la Fuente (1962), Luis Seoane (1963) e Alfonso Costa: conversación sobre vocación, pintura y manierismo (1986), e os estudios El arte abstracto (1962), Anuario del arte español (1973), O libro das galerías galegas (1975) e Cerámica, fuego, magia (1974). Con Adolfo González Amézquete e Bernardo Ynzenga escribiu Arquitectura española en el extranjero (1962). Membro numerario da Asociación Internacional de Críticos de Arte, foi un dos fundadores da Asociación Española de Críticos de Arte e formou parte da Comisión de Artes Plásticas da Dirección General de Bellas Artes. Recibiu o Premio da Crítica do Colegio de Arquitectos de Madrid (1959), o Premio Nacional de Literatura (1962) e o Premio de...

PERSOEIRO

Nobre galega, filla de Pedro Fernández de Castro, señor de Monforte. Mantivo relacións amorosas con Don Pedro, herdeiro da coroa de Portugal, e trala morte da súa dona, casaron en segredo no 1354. O rei de Portugal, que intuía nesta relación un posible risco para a independencia de Portugal, ordenou a súa execución. Cando Pedro ascendeu ao trono exhumou o seu cadáver e presentouna como raíña diante do pobo, posteriormente, soterrouna solemnemente no mosteiro de Alcobaça. O tema foi recollido por frei Jerónimo Bermúdez nalgunha traxedia, por García de Resende nun poema, por Camões en Os Lusíadas e Vélez de Guevara tratou o tema en Reinar después de morir (1652). O mito pasou á literatura europea neoclásica e romántica con Victor Hugo e á ópera con Paisiello.