"Manuel" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor e político mexicano. Na súa narrativa, coa que acadou sona, tentou achegarse aos temas indíxenas mexicanos. Evolucionou cara ao Realismo, do que a novela El Zarco (1901) é o seu mellor expoñente. Expuxo as súas ideas liberais en El Correo de México, publicación da que foi un dos fundadores.

PERSOEIRO

Escritor e impresor. Casou en Madrid coa poetisa Concha Méndez (1931), xunto coa que editou revistas e coleccións de poesía facendo o labor de portavoz da Xeración do 27. Distinguiuse pola súa poesía elegante, na que se funden elementos cultos e barrocos xunto con outros populares e vagamente vangardistas en Las islas invitadas (1926), Ejemplo (1927), Soledades juntas (1931) e outros libros. Ao rematar a Guerra Civil Española (1939) exiliouse en Cuba e máis tarde en México, onde editou a colección de clásicos casteláns La Verónica. Escribiu algúns libros de poemas de estilo romántico. As súas Poesías Completas apareceron postumamente (1960). Tamén se dedicou ao cine.

PERSOEIRO

Filólogo e dialectólogo. Publicou, entre outros libros e estudios, El dialecto aragonés (1953), Estudios y ensayos de literatura contemporánea (1971) e Teoría lingüística de las regiones (1975). Foi membro da Real Academia Española de la Lengua Española (1974), da que foi director (1989-1992).
 

PERSOEIRO

Fotógrafo. Despois de traballar como copista e no departamento do Tesouro de México, comeza a estudar pintura e música na Academia Nacional de Belas Artes de Cidade de México. Engordiño foi interesándose pola fotografía e pola arte indíxena mexicana. Ensinou fotografía na Escola Central de Artes Plásticas, no Instituto Cinematográfico Mexicano e no Centro Universitario de Estudios Cinematográficos. Traballou como cámara nos filmes Que viva México! (1930-1931) e Tehuantepec (1934). En 1931 recibiu o seu primeiro premio de fotografía. Ao ano seguinte expuxo individualmente na Galería Posada de México. Fundou o Fondo Editorial da Plástica Mexicana en 1959. En 1974 recibiu os premios Sourasky e o Nacional das Artes do Goberno de México. As súas exposicións percorreron medio mundo (México, Chicago, Nova York, Boston, Caracas, Francia, Milán, Londres, etc). Publicou os libros Manuel Álvarez Bravo (México, 1935), La pintura mural de la Revolución Mexicana (México,...

PERSOEIRO

Párroco de San Miguel dos Agros. Traduciu do latín a obra do cisterciense Antonio Andrés Krzesimowski Soledad de siete días: trato y conversación del alma con Dios, a quien aspira y a quien pretende unirse por medio de los Santos Sacramentos de Penitencia y Comunión (1761).

PERSOEIRO

Pintor e dourador que traballa finais do século XIX. No ano 1898 encargouse de pintar o retablo colateral de Santa María de Vide (As Neves)

PERSOEIRO

Político. Pertenceu á Comisión dos 16, encargada da redacción do Anteproxecto do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981. Vencellado á Unión de Centro Democrático. Estivo presente na xuntanza o 10 de xaneiro de 1979 en Santiago no Pazo de Raxoi.

PERSOEIRO

Político e escritor. Ocupou un cargo na Jefatura Provincial de Educación e Descanso de Pontevedra. Literariamente foi máis coñecido co pseudónimo Manuel de Ventosela. Publicou moitos dos seus versos na revista viguesa Vida Gallega, recollidos case que todos no volume Lágrimas del corazón (1933).

GALICIA

Poeta e xornalista. Realizou estudios na Escola de Altos Estudios Mercantís da Coruña. É unha das figuras máis destacadas da Xeración das Festas Minervais e autor dunha extensa obra poética cun pouso inequivocamente existencial e certo Socialrealismo, recoñecida e estudada por Xesús Alonso Montero, Basilio Losada Castro, Xosé Luís Méndez Ferrín, Anxo Tarrío Varela, entre outros. Fundador nos anos cincuenta do grupo poético Amanecer. Ten colaborado en diversos libros colectivos e revistas, e participado en numerosos recitais poéticos. Comezou a súa andaina literaria no 1982 co libro Memoria dun silencio, séguenlle os libros Fértil corpo do soño (1985); Restauración dos días (1986); As voces consagradas (1992); As doazóns do incendio (1993); Habitante único (1997); Luz de facer memoria (Premio Miguel González Garcés, 1998). En castelán publicou Desnudo en barro (1983) e Cenizas en el salmo (1985).

PERSOEIRO

Escritor de narrativa e teatro. Publicou a comedia Mientras haya flores (1900) e o libro De Vigo a Manila (1903). Segundo Couceiro Freijomil estreou con éxito as pezas Contra avaricia... largueza e Siempre huérfana.

PERSOEIRO

Catedrático de Teoloxía da Universidade de Santiago dende 1797. Publicou Alegación jurídica-monástica-dominicana, para servir de respuesta a la Representación hecha a Monseñor Nuncio de S.S. por el padre Gómez exprovincial de los dominicos (1814).

PERSOEIRO

Político. Dirixente, durante a primeira década do século XX, do Sindicato de Carpinteros La Emancipación da Coruña. De tendencia anarcosindicalista moderada, Alvedro foi secretario da Federación de Obreros de la Madera, creada en Barcelona en 1898, e que, nos anos 1908 e 1909, estivo domiciliada na Coruña. Nese mesmo tempo, asemade, dirixiu o voceiro da Federación, La Cuña, editado así mesmo na cidade herculina.

PERSOEIRO

Eclesiástico do Languedoc. Formou parte do grupo temperán de Lamennais. Foi vigairo xeral de Nimes e membro do Consello Superior de Instrución Pública, aínda que foi destituído no 1853 pola súa actitude contraria ao novo Emperador, Napoleón III. Fundou as congregacións relixiosas dos Agostiños e dos Oblatos da Asunción. No 1878 interveu na fundación da revista mensual La Croix, que se converteu en diario.

PERSOEIRO

Político panameño. Loitou pola independencia do país. Acadada esta (1903), foi elixido Primeiro Presidente do Panamá (1904-1908).

PERSOEIRO

Vicerrei de Perú. Fillo de Josep d’ Amat i de Planella. En 1719 participou en accións militares en Catalunya. Ingresou en 1721 na orde militar de San Xoán de Xerusalén e permaneceu en Malta entre 1721-1728, ano no que se trasladou a Madrid. Participou nas campañas de África (1724-1727) e en Italia, na Batalla de Bitonto. En 1755 foi nomeado Gobernador e Presidente da Audiencia de Chile, en 1761 Tenente Xeneral do exército e, finalmente, ascendeu a Vicerrei de Perú e Presidente da Audiencia de Lima (1761-1776). Asegurou as defensas militares do Pacífico e promoveu expedicións (1770) ás illas de Pascua e a Taití rebautizada naquel momento co nome de illa d’ Amat. Cesado en 1776 retornou definitivamente a Barcelona, onde mandou construír o denominado Palau de la Virreina, co gallo do alcume da súa esposa Maria Francesca Fiveller de Clasquerí i de Bru. Os seus amores coa actriz peruana Micaela Villegas, chamada A Perricholi, inspiraron a Prosper de Merimée Le Carrosse du Saint-Sacrement...

PERSOEIRO

Sindicalista. Vencellado dende moi novo á CNT, Amil tivo unha intervención sinalada no movemento libertario tanto en Galicia como no resto do Estado. Carpinteiro de profesión, asesor dos sindicatos da súa cidade natal no primeiro bienio republicano e, así mesmo, membro da FAI, pasou a residir na Coruña pouco antes da folga xeral convocada o 8 de Nadal de 1933 en todo o territorio español pola CNT, e na que participou activamente. Encadeado días despois, os malos tratos recibidos non fixeron máis que aumentar o seu prestixio entre os seus camaradas, de tal xeito que, ata o 18 de xullo de 1936, formou parte en máis dunha ocasión do Comité da CRG. Cando comezou a guerra, reapareceu en Madrid; alí ocupou o secretariado da Federación Nacional del Transporte, así como diversos postos de responsabilidade no Exército da Rexión Centro e no Comité Nacional da CNT. Nos últimos días da contenda, atopámolo no Comité de Defensa da Rexión Centro que vai destituír o goberno Negrín, para asumir logo as...

GALICIA

Fixo estudios de Perito Mercantil na Coruña. Traballou como funcionario no Goberno Civil de Lugo desde 1897 ata 1907 e na Deputación da mesma cidade desde 1910 ata a súa morte. O seu labor como funcionario compaxinouno con colaboracións e cargos en distintos medios xornalísticos da época, así como coa creación literaria. A súa produción, en galego e en castelán, tocou a poesía, o relato, a biografía, a historia ou o teatro. Concorreu a numerosos certames literarios e está considerado como o autor galego con maior número de premios, tanto en Galicia como fóra dela. Ademais de académico fundador da Real Academia Galega, pertencía como correspondente á de Belas Artes de Barcelona, á de Belas Artes de San Fernando, á de Belas Artes e Ciencias de Toledo, ao Instituto Histórico do Minho, e, en calidade de socio honorario, á Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra. Concedéuselle o título de comendador da Orde de Alfonso XII. A produción en lingua galega de Manuel Amor Meilán comprende poesía, narrativa...