"Ondo" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ribadavia baixo a advocación de santo André.

PERSOEIRO

Pintor estadounidense. Estudiou pintura e música. Nas súas obras pitóricas mestura o debuxo coas palabras e os temas figurativos cos abstractos.

1. Sentir dó pola pena ou polas desgracias de alguén. OBS: Constrúese coa preposición de.

2. Expresar o sentimento que se ten pola pena doutro. OBS: Constrúese coa preposición de. (

1. íveres e conxunto de cousas necesarias para vivir.

2. Obriga do señor de facilitar comida e demais provisións de viaxe ao vasalo enviado ou convocado a tarefas de mensaxería, se debía deixar o lugar de residencia máis dun día.

1. Acción e efecto de condoerse.

2. Expresión de dor que se sente pola pena doutro, especialmente cando está motivada pola morte de alguén.

1. Interese egoísta que ten unha persoa.

2. Encargo que resulta ou causa molestias.

RIOS

Río que desemboca na ría de Cedeira. Nace na parroquia de Cervo (concello de Cedeira). O seu curso adopta unha dirección NL-SO ata a súa desembocadura no núcleo urbano de Cedeira.

MONTES

Monte situado no límite da parroquia do Alto (concello do Corgo) coas de Bande e Trasliste (concello de Láncara). O seu cumio acada os 583 m de altitude.

1. Forma de comunidade na que a propiedade dunha cousa corporal pertence a unha pluralidade de individuos en partes proporcionais. As cousas corporais sobre as que actúa deben ser dunha mesma natureza e contextura. Ten as notas características dunha comunidade: pluralidade de suxeitos e existencia dunha cousa ou dun dereito que sofre a indivisión, onde todos teñen unha mesma titularidade cualitativa, pero que pode ser cuantitativamente diferente.

2. Sistema de explotación da terra herdado do Baixo Imperio Romano que se empregou na Península durante a Idade Media. Segundo este sistema, o señor reservábase a utilización directa da parte máis fértil da súa terra ou condominio.

3. Autoridade común de dous ou máis estados sobre un territorio do que se comparte a soberanía. Entre outros, destacan o condominio de Austria e Prusia sobre Schleswig-Holsteim e Lanenburg (1864-1866), o de Francia e Reino Unido sobre as Novas Hebrides (1906-1981) e o de Francia e España sobre a Isla de los Faisanes.

1. Acción e efecto de condonar.

2. 1. Remisión ou perdón do cumprimento dunha obriga ou dunha pena.

   2. Acordo entre o acredor e o debedor segundo o que o primeiro, espontaneamente e con ánimo de liberalidade, manifesta a súa vontade de que quede extinguida a obriga e liberada a débeda, sen recibir nada a cambio.

3. Forma excepcional de extinción da débeda tributaria nos casos previstos na normativa. A condonación automática existía cando unha lei reducía, nalgúns casos, a sanción ao 50%, pero o ordenamento xurídico español xa non a contempla. A condonación graciable existe cando se concede discrecionalmente polo ministerio de Facenda.

1. Ave preeira da familia dos catártidos, duns 3 metros de envergadura, coa cabeza e o pescozo desprovistos de plumas. Remonta o voo grazas ás correntes ascendentes de aire quente sobre as que plana en grandes círculos, na procura dos cadáveres que detecta visualmente. Aniña en cantís e ten unha taxa de reprodución moi baixa, xa que non acada a madureza sexual ata os 6 ou 7 anos e cría un só pito cada dous anos. Os animais novos teñen a cabeza e o pescozo cubertos de penuxe.

2. Ave cun colar de plumas de cor branca que se distribúe pola cordilleira dos Andes, dende Venezuela ata Patagonia, e alcanza os 7.000 m de altitude.

3. Ave cun colar de plumas de cor negra que se distribuíu polo oeste dos EE UU. Foi perseguido e cazado ata a súa case total extinción porque se consideraba un depredador do gando. Na década dos oitenta, cando só quedaban 17 exemplares, principiou un programa de cría en catividade que fixo aumentar o número de individuos, de xeito que se puido realizar unha solta controlada nas áreas que ocupou orixinariamente.

PERSOEIRO

Político, matemático, filósofo e pedagogo francés, marqués de Condorcet. Xunto co seu mestre D’Alambert e con Voltaire, relacionouse con Turgot, quen lle facilitou o cargo de inspector xeral da moeda (1774-1776). Como economista, foi partidario do imposto progresivo. A súa hipótese sobre as decisións colectivas, coñecida como efecto Condorcet, e sobre a súa inconsistencia, aplicada ás votacións, recolleuna a moderna politicoloxía. En 1791 foi nomeado deputado pola asemblea lexislativa de París e asumiu a súa presidencia en 1792. Ese mesmo ano presentou o informe sobre Organisation générale de l’instrution publique (Organización xeral da instrución pública), que se converteu en horizonte da política educativa republicana e que acadou unha considerable resonancia en España, tanto no momento da aprobación da Constitución de 1812 como nas medidas subseguintes ditadas en 1813. Propugnou o control da natalidade, a elevación cultural da muller e a coeducación. Defendía que a...