"Oss" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta e dramaturgo. Foi un dos fundadores da revista Dau al Set (1948). Tivo unha grande influencia nos grupos vangardistas de Barcelona e colaborou con pintores, escultores, músicos e cineastas como Joan Miró, Pere Portabella ou Antoni Tàpies. No 1950 publicou o poemario Em va fer Joan Brossa e en 1951 estreou as pezas teatrais Farsa com si els espectadors miressin l’ escenari a vista d’ocell e Nocturns encontres. Reuniu a súa obra en Poesia i prosa (1994) e Teatre (1996). Recibiu o Premi Lletra d’Or (1981) e de Artes Plàstiques (1991).

PERSOEIRO

Compositor e musicólogo. Foi mestre de capela da catedral de Estrasburgo e, posteriormente, da de Meaux. Formou unha biblioteca musical riquísima que actualmente está gardada nos fondos da Bibliothèque Nationale de París. Sobre música publicou o Ditionnaire (1701 e 1703) e Lettre en forme de dissertation à M. Demotz sur sa nouvelle méthode d’ écrire le plain-chaint et la musique (Carta en forma de disertación a M. Demotz sobre o seu novo método de escribir o canto e a música, 1729). Compuxo, sobre todo, cantatas e motetes.

PERSOEIRO

Arquitecto. Foi un dos últimos representantes do estilo renacentista francés. En 1608 foi nomeado arquitecto da coroa. Traballou no castelo de Montceaux-lés-Meaux e edificou o Coulommiers, iniciado en 1613 e derrubado nos tempos de Luís XIV. Entre 1615 e 1630 levantou o palacio de Luxemburgo en París. Realizou tamén o acueduto de Arcueil (1624).

PERSOEIRO

Narrador, periodista e debuxante. En 1936 deuse a coñecer en L’Esquella de la Torratxa e publicou a colección de contos El primer arlequí (O primeiro arlequín) e a novela La glòria del doctor Larén (A gloria do doutor Larén). Exiliouse a Francia e despois a México ata 1963, onde desenvolveu tarefas periodísticas e editoriais. Da súa produción destacan as obras: Gent de l’alta vall (Xente do alto val, 1957), El desordre públic (A desorde pública, 1985) e Cròniques de la veritat oculta (Crónicas da verdade oculta, 1954). Postumamente, publicouse Cartes d’amor (Cartas de amor, 1996). Foi galardoado co Premi de Honor de les Lletres Catalanes (1986) e investido doutor honoris causa pola Universitat Autònoma de Barcelona (1992).

PERSOEIRO

Político asturiano. Concibiu un plan para ocupar militarmente o Milanesado, proxecto que lle presentou á Raíña Isabel Farnesio. En 1741 ocupou, entre outros, os cargos de secretario de Mariña, Guerra e Indias, gobernador do consello de Facenda e lugartenente do infante Filipe. As súas ideas sobre política económica recóllense fundamentalmente no libro Nuevo sistema de gobierno económico para la América (1743), obra de grande influencia, que circulou manuscrita ata a súa publicación en 1789. Escribiu ademais Apuntes sobre el bien y el mal de España e o Tratado de los intereses de Europa, publicadas postumamente en 1759 e 1819, respectivamente.

PERSOEIRO

Pintor. Evolucionou desde a pintura figurativa, vinculada á Scuola Romana, ata a linguaxe de signos e símbolos. Foi membro, ademais, dun dos fundadores do grupo Origine (1950) e en 1952 integrouse no grupo espacialista de Milán. Entre as súas obras sobresaen Superficies (1952) e Rilievi (1966). Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Graziano da Bienal de Venecia de 1954 e unha distinción na Bienal de São Paulo de 1971.

PERSOEIRO

Escritor alemán. A súa condición de católico, a súa visión do sufrimento humano e a busca dunha moral individual conducírono a un humanismo transcendentalista influído por Goethe e Rilke. A súa experiencia como médico reflíctese nas súas novelas, moitas delas autobiográficas. Da súa produción destacan as novelas Doktor Bürgers Ende (A fin do Doutor Bürger, 1913), Der Artz Gion (O médico Gion, 1931), Eine Kindheit (Unha infancia, 1922), Rumänisches Tagenbuch (Dietario romanés, 1924) e Ungleiche Welten (Mundos desiguais, 1951). A súa obra lírica publicouse en 1948.

PERSOEIRO

Crítico literario e ensaísta. Director literario de Edicions 62, foi o primeiro presidente da Associació d’Escriptors en Llengua Catalana (1978-1983) e colaborou en diversas revistas como Ínsula, Índice ou Serra d’Or. Da súa produción destacan as obras: Notas sobre literatura contemporánea (1955), La hora del lector (1957), Poesia, realisme, història (1965), Josep Pla o la raó narrativa (1978), La cultura e les cultures (1985) e Els escenaris de la memòria (1988). Recibiu a Creu de Sant Jordi en 1983.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Membro destacado da escola de Ferrara, traballou na decoración do palacio Schinaffoia, no que pintou unha representación alegórica dos meses do ano. Trasladouse a Boloña e realizou, entre outras obras, o retablo da capela Griffoni na igrexa de San Petronio.

PERSOEIRO

Xornalista e dramaturgo. Iniciou a súa carreira trala presentación do espectáculo Nuestro fin de semana (1964), realizado a partir dun texto da súa autoría. Influenciado por Anton Čekhov e por Arthur Miller, a súa obra encadrouse dentro da xeración realista, na que se inclúen Griselda Gambarro, Eduardo Paulovsky, Rodolfo Wash ou Carlos Gorostiza. O 21 de outubro de 1993, Teatro do Atlántico estreou o espectáculo Non se chora, baseado nun texto homónimo, con dirección de Xulio Lago e coa versión galega realizada por Dolores Vilavedra.

PERSOEIRO

Pintor flamengo. A súa arte ten puntos de contacto co claroscuro de Caravaggio e Ribera. Acompañou a Rubens na súa viaxe a España. Pintou os cadros da beguinaxe de Malinas sobre a vida de Cristo e santa Teresa (1655), ademais de escenas de xénero (Os fumadores).

PERSOEIRO

Político italiano. Licenciado en Xurisprudencia, foi profesor de dereito constitucional na Universidade de Sassari. En 1945 iniciou a súa andaina política na Democracia Cristiá (DC), da que foi deputado (1958-1963). Foi ministro de Administración Pública (1974-1976) e Interior (1976-1978). A partir de agosto de 1979 liderou un goberno de coalición formado pola DC, o Partido Socialdemocrático Italiano (PSDI) e o Partido Liberal Italiano (PLI). En 1980 encabezou un segundo goberno apoiado pola DC, o Partido Socialista Italiano (PSI) e o Partido Republicano Italiano (PRI). Exerceu tamén como presidente do Senado (1983-1985). Rematou a súa traxectoria política como presidente da República (1985-1992) e foi proclamado senador vitalicio. En 1998, logo dunha profunda crise na DC, fundou o partido centrista Unión Democrática para a República.
En xaneiro de 2001 recibiu en Euskadi...