"PCI" (Contén)

Relativo ou pertencente á congregación relixiosa da Inmaculada Concepción de María.

Membro da congregación relixiosa feminina consagrada a honrar á Inmaculada Concepción de María, fundada en 1848 en Toledo por Beatriz de Silva e posta baixo a protección e obediencia dos franciscanos.

Acción e efecto de corromper ou corromperse.

Delito consistente no suborno de funcionarios públicos. Pode revestir dúas formas: activa, cando se induce a un funcionario, con regalías ou promesas, ao cumprimento ou á omisión dun acto relacionado coas súas funcións; e pasiva ou concusión, cando é directamente o funcionario quen demanda ou recibe presentes ou regalos, ou mesmo acepta a promesa de recibilos nun futuro, para executar un acto relativo ao exercicio do seu cargo e que, ou ben constitúe un delito, ou ben é un feito manifestadamente inxusto malia non ter carácter estritamente delitivo.

Delito contra a honestidade consistente na promoción, favorecemento ou facilitación da prostitución ou corrupción dun menor de idade.

Alteración dun texto por causa das sucesivas copias erradas que del se fixeron, por mor da inclusión de emendas, ampliacións ou resumos do orixinal ou por calquera outra causa, de xeito que resulta imposible restituír o sentido primitivo con certeza.

Deterioración que unha lingua pode sufrir cando non se utiliza para todas as necesidades comunicativas dos individuos que a falan e, polo tanto, é incapaz de satisfacer algunhas destas necesidades. Só pode acontecer cando dúas ou máis linguas entraron en contacto dentro dunha mesma sociedade, e os individuos plurilingües fan un uso limitado dunha ou de todas as linguas que son capaces de falar, feito que dá lugar a unha especie de compartimentación no seu emprego.

Impresión negativa que se experimenta cando algo ou alguén non é ou non actúa como se esperaba.

Persoa ou cousa que nos fai sentir esta impresión.

Causar unha decepción a alguén.

Sentir unha decepción por algo ou por alguén.

Acción e efecto de describir.

Figura retórica consistente na presentación das características físicas e/ou psicolóxicas de persoas, obxectos, animais, lugares, etc, que poden ser de natureza real ou fiticia. Pódense distinguir varios tipos: prosopografía ou descrición do aspecto externo dun personaxe; etopeia ou plasmación dos seus trazos morais; retrato ou combinación dos dous anteriores; pragmatografía ou descrición dun obxecto inanimado; topografía ou descrición dun lugar; e cronografía ou conformación dun período histórico. Aínda que é propia das obras literarias, úsase tamén en textos científicos, divulgativos e, en xeral, en calquera escrito de índole pragmática.

Enumeración ordenada e xeralmente codificada dos elementos ou aspectos que identifican externamente un documento. Constitúen o núcleo do rexistro bibliográfico.

1. descrición funcional

   Descrición lingüística que se basea no uso ou nos fins da linguaxe ou de calquera elemento ou unidade da linguaxe (funcionalismo). Cando a descrición considera que a linguaxe se organiza en estruturas, estase ante unha descrición formal (formalismo). Nunha descrición funcional interesa saber qué se pode facer coa linguaxe. Os dous tipos de descrición compleméntanse de acordo cos que postulan descricións sincréticas da linguaxe.

2. descrición lingüística/da linguaxe

   Análise lingüística que ten como finalidade describir a linguaxe, especialmente se se fala de lingüística descritiva. Todas as descricións fanse de acordo cunha teoría e os enunciados das descricións deben ser adecuados (consoante coa finalidade, propósito ou fin da teoría), coherentes (ausencia de contradición) e tan sinxelos como sexa posible (claridade e economía).

3. descrición metafuncional

   Descrición funcional que ten en conta as funcións de cada un dos elementos da linguaxe. Por exemplo, a definición dunha oración como unha estrutura sintáctica constituída por un suxeito e un predicado é funcional, xa que se fala da función de dous elementos.

4. descrición semántica

   Exposición dos elementos semánticos que documentan a relación entre o definiendum e o definiens.

Teoría elaborada por Bertrand Russell, que pretendeu resolver os problemas derivados das descricións non denotativas definidas por Ferge e Meinong. Ferge indicou que expresións como “o sol polas mañás sae polo leste” e “o sol polas tardes cae polo oeste”, malia que se refiren á mesma estrela (significado), din cousas diferentes (sentido). Alexius Meinong analizou frases como “os nenos voadores non existen” ou “as aparicións non suceden”, que son proposicións verdadeiras pero que non o poden ser se non se refiren a unha realidade. B. Russell atacou o punto de vista de Meinong e para evitar enganos enunciou solucións a estas proposicións do tipo “non existe ningunha entidade que, ao mesmo tempo, sexa neno e voe”.

1. Emisión violenta de materiais procedentes do interior da Terra ou doutro astro.

2. Dexección de gases, lava e doutros elementos piroclásticos a través da cheminea dun volcán. As erupcións son de distinto carácter en función da lava que levan e da cantidade e presión dos gases. Os principais tipos de erupcións son: o hawaiiano, en que a lava é moi fluída e os gases escapan libres; o estromboliano, en que os gases se desprenden con explosións rítmicas e a viscosidade da lava é moi grande; o vulcaniano, en que a lava, máis viscosa, a miúdo forma cotras que tapan a saída dos gases, polo que estes rebentan esta cuberta con violencia; o vesubiano, en que a lava viscosa expulsada con violencia forma unha gran cantidade de nubes que provocan chuvia de cinsa; o pliniano, de erupción moi violenta, que proxecta os gases a unha altura considerable, e despois esténdese en masas globulais; e o peleano, na que a lava, moi viscosa, obstrúe de maneira continuada a saída por onde escaparán, de maneira intermitente, fragmentos incandescentes...

3. Columna de auga quente proxectada por un geyser.

Lesión cutánea, acompañada ou non de febre, que consiste na aparición na pel de zonas coloradas ou de prominencias.

Acción e efecto de exceptuar.

Aquilo que se aparta da norma establecida ou do que é común para os da súa especie.

1. Título ou motivo xurídico que alega o demandado en oposición á acción planeada polo demandante.

2. excepción dilatoria

   Excepción legal que obriga á suspensión temporal do xuízo ata que sexa resolta.

3. excepción perentoria

   Excepción que se alega no xuízo, no trámite de contestación á demanda, e que se resolve na sentenza definitiva.

4. excepción prexudicial

   Excepción que se produce contra o actor na que se alega que este non é parte lexítima para a interposición da demanda.

Que se afasta do habitual por non ser frecuente.

Que se afasta do habitual por ser maior ou mellor.

Acción e efecto de exceptuar.

Aquilo que se aparta da norma establecida ou do que é común para os da súa especie.

1. Título ou motivo xurídico que alega o demandado en oposición á acción planeada polo demandante.

2. excepción dilatoria

   Excepción legal que obriga á suspensión temporal do xuízo ata que sexa resolta.

3. excepción perentoria

   Excepción que se alega no xuízo, no trámite de contestación á demanda, e que se resolve na sentenza definitiva.

4. excepción prexudicial

   Excepción que se produce contra o actor na que se alega que este non é parte lexítima para a interposición da demanda.

Acción e efecto de exceptuar.

Aquilo que se aparta da norma establecida ou do que é común para os da súa especie.

1. Título ou motivo xurídico que alega o demandado en oposición á acción planeada polo demandante.

2. excepción dilatoria

   Excepción legal que obriga á suspensión temporal do xuízo ata que sexa resolta.

3. excepción perentoria

   Excepción que se alega no xuízo, no trámite de contestación á demanda, e que se resolve na sentenza definitiva.

4. excepción prexudicial

   Excepción que se produce contra o actor na que se alega que este non é parte lexítima para a interposición da demanda.

Que se afasta do habitual por non ser frecuente.

Que se afasta do habitual por ser maior ou mellor.

Que se afasta do habitual por non ser frecuente.

Que se afasta do habitual por ser maior ou mellor.

1. Relativo ou pertencente a Exipto, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Exipto.

Tipo de letra de pau groso e hasta uniforme; na conxunción de ambas non se produce diferenza de grosor. Está inspirada na forza e na estrutura dos monumentos exipcios e difundiuse a partir do 1820.

Lingua falada no Antigo Exipto. Pertence á familia camito-semítica ou afroasiática. Está documentada dende o 3100 a C ao 473 d C, aínda que seguiu a falarse en forma de copto ata o s XVI. As súas orixes son controvertidas: para algúns é unha lingua semítica africanizada, mentres que outros opinan o contrario. Dende un punto de vista gramatical, presenta as seguintes características: na fonética, predominan as consoantes sobre as vocais; na morfoloxía triliteralismo (as palabras adoitan ter tres consoantes), consta de adxectivos nisbats e dun xenitivo indirecto formado por un n, e, ao mesmo tempo, contén unha gran riqueza no campo verbal, dos pronomes, da negación, das partículas e das preposicións; na sintaxe segue unha orde estrita das palabras na oración, aínda que frecuentemente sofre a ausencia de determinados adverbios (‘cando’, ‘aínda’), e de conxuncións (‘se’, ‘e’) que dificultan a súa comprensión. No léxico, está formado por un vocabulario...

Arte desenvolvida en Exipto. As manifestacións artísticas do Antigo Exipto caracterizáronse pola influencia da relixión e do centralismo político, e a importancia do máis alá. Os artistas eran anónimos e non asinaban as obras, aínda que tiñan un recoñecemento social. Foron manifestacións realizadas cunha intencionalidade utilitaria e non artística que non se modificaron ao longo dos séculos e que non recibiron influencias externas, pois estaban ao servizo do faraón. Os seus principios básicos foron a representación bidimensional, a frontalidade, a falta de perspectiva e a horizontalidade. A arquitectura definiuse polo colosalismo, o emprego dos perpiaños de pedra e o descoñecemento do arco e da bóveda, feito que provocou que fose arquitrabada. A columna tivo unha función estrutural e tamén decorativa. As primeiras foron troncos de árbore, aínda que co emprego da pedra os fustes se decoraron con estrías que reproducían as marcas dos troncos orixinais, e os capiteis acadaron diversas formas...

Arte cinematográfica realizada en Exipto. Nos seus comezos destacaron os irmáns libaneses Ibrahim e Badr Lāmā, con Qublah fi-l-ṣahrā’ (Un bico no deserto, 1926). En 1931 realizouse a primeira película falada, Awlādal-dawāt (Fillos de papá), do produtor, actor e director Yūsuf Wahbī. En 1934 Tawfik Miṣrāhī fundou os primeiros estudios, que funcionaron dun xeito regular, e no 1936 filmouse Widad (Desexo), de Fritz Kramp, que deu a coñecer o cantante Umm Kultum. Posteriormente, a produción cinematográfica aumentou, pero a calidade non mellorou. O triunfo da revolución do 1952 posibilitou que a liña social, iniciada por Kamāl Salīm con Al-’Aimah (A vontade, 1949) e abortada polo réxime de Fārūq, continuase con películas como Min ‘araq ǧabīnī (Coa suor da miña fronte, 1952) de Gianni Vernucio, e Sahra fī-l-wādī...

cruz exipcia.

Sistema gráfico empregado no Exipto Antigo, documentado dende o 3100 a C (paleta de Narmer ou Menes) ata o 473 d C (derradeiro texto demótico). Dunha certa complexidade (inferior, sen embargo, á do sistema sumerio-acadio), estivo influída, quizais por este no tocante aos principios que a rexen. Trátase dunha escritura pitórica, en que a palabra e a imaxe están estreitamente relacionadas. De aí a importancia dos ideogramas, ou signos-palabra, que reproducen fielmente aquilo que se quere designar (unha casa, un home). Outros elementos son os fonogramas, que poden ser triliterais (tres consoantes), biliterais e uniliterais, ou signos alfabéticos (24 en total); os determinantes de idea, que, a diferencia dos do sistema sumerio-acadio, van sempre despois da palabra e aclaran ou determinan o sentido desta, e os determinantes fonéticos, que precisan o son dun ou máis signos. Unha palabra exipcia pode ser escrita, polo tanto, con fonogramas ou cun ou dous determinantes...

Literatura do Exipto faraónico e do período grecorromano conservada en escritura xeroglífica, hierática e demótica. Os seus límites cronolóxicos abarcan dende o terceiro milenio a C ao s IV d C. Polo que se refire aos temas, existe un corpus de documentos estritamente literarios. Quedan fóra unha serie de fontes escritas (relixiosas, xurídicas, científicas) utilizadas ás veces no seu estudio. Entre os problemas que presenta, os máis complexos son a escaseza de materiais, a mala conservación dos textos, a transmisión defectuosa de determinadas pezas e a dificultade extrema dalgúns dos escritos. É unha literatura imaxinativa e directa en que representan un importante papel a relixión e a monarquía. Así mesmo, caracterízase pola fragmentación do material, que aparece tamén en textos non literarios; pola vertente histórica dalgunhas das pezas e pola relación existente entre literatura e arte, propicia, en parte, o carácter decorativo da escritura xeroglífica, feito que levaba a complementar...

...