"Quel" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou Artes e Oficios en Palma de Mallorca (1972-1973) e en 1974 trasladouse a Barcelona para estudar na Escola Superior de Belas Artes onde permaneceu un ano. A súa primeira exposición individual é de 1974. Colaborou co grupo Neon de Suro. En 1981 participou na Documenta 7 de Kassel, con obras a medio camiño entre o neoexpresionismo e a art brut. En 1983 estableceu a súa residencia en París, combinándoa con estancias en Portugal (1984) onde pintou ao aire libre, no seu taller de Artá (1986) e en diversos países africanos. En 1988 viaxou a Mali e realizou obras de pequeno formato que recolleu no libro Miquel Barceló in Mali (Miquel Barceló en Mali, 1989). A súa temática céntrase nas figuras humanas, as naturezas mortas, paisaxes e alegorías literarias. Realiza lenzos de gran tamaño, empregando materias pitóricas e elementos de desfeito a xeito de collage, pero tamén experimenta outras técnicas coma o fresco. Ademais de adicarse á pintura traballou na...

PERSOEIRO

Historiador e teólogo xesuíta. Centrou a súa investigación en tres temas fundamentais: os xesuítas da Ilustración, a presenza dos xesuítas en América e o Humanismo. Publicou entre outras, as seguintes obras: Historia y mito de la intervención de los jesuítas en la independencia de Hispanoamérica (1953) e Humanismo y Renacemento: estudios hispanoeuropeos (Premio Nacional de Historia, 1988). Outorgáronlle a Medalla de Ouro da Generalitat de Catalunya (1985), o Premio de Honor das Letras Catalanas (1990) e o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais (1995).

PERSOEIRO

Botánico. Sucedeu a Palau como segundo catedrático do Jardín Botánico de Madrid. Estudiou a flora da Comunitat Valenciana e de Murcia. Continuou o Specimen Florae Hispanicae (Modelo de flores hispánicas), que comezara o seu pai e que el deixou tamén inacabado.

PERSOEIRO

Médico e botánico. Foi médico de cámara de Carlos III e ocupou despois o cargo de primeiro catedrático no Jardín Botánico de Madrid. Foi o primeiro en publicar uns Principios de Botánica (1767), nos que empregou a nomenclatura binaria linneana e intentou fixar a terminoloxía botánica, procurando facer prevalecer formas populares sobre os neoloxismos derivados directamente do latín.

PERSOEIRO

Escritor romántico. É autor de zarzuelas como El castillo de Bellver (1860), de novelas como Recuerdos de Mallorca, Simón Ballester el tuerto (1863) e Los exploradores (1879), unha violenta requisitoria contra a sociedade contemporánea, marcado polo desengano producido polas experiencias políticas do período 1868-1874.

PERSOEIRO

Escultor. Traballou no taller de imaxinería relixiosa dos irmáns Vayreda e con Josep Berga i Boix, con quen adquiriu un dominio depurado do debuxo e da técnica da escultura. Posteriormente cursou estudios en París e Roma ata 1893. En 1894 volveu a París para iniciar unha vida profesional ata que en 1906 se estableceu en Madrid. Entre as súas obras máis importantes figuran: Els primers freds (Os primeiros fríos, 1892), Cançó popular (Canción popular), o monumento a Federico Rubio de Madrid ou o monumento a Mariano Moreno en Bos Aires. Foi membro das academias de Belas Artes de Madrid e Barcelona.

PERSOEIRO

Médico. Publicou dous tratados médicos, Hippocrates defendido (1711) e Hippocrates aclarado (1716), obxecto de controversias pola nova orientación que daba á cirurxía.

1. Burato que se fai nun muro ou no peche de terreos rústicos para poderen pasar as persoas e animais.

2. Termo do barallete, lingua dos afiadores e paraugueiros que corresponde á voz ‘escopeta’.

1. Burato que hai ao pé ou mesmo debaixo da boca do forno.

2. Termo do barallete, lingua dos afiadores e paraugueiros que corresponde á voz ‘revólver’.

1. Escudo pequeno, normalmente redondo, abombado no medio, realizado en madeira forrada de coiro.

2. Escudo pequeno que leva unha gornición para ser collido.

3. Defensa ou protección.

4. Concavidade construtiva da roda do carro que fai que o eixe non siga situado na plano da lamia e que os raios presenten, respecto a este, unha certa inclinación.

1. Relativo ou pertencente ao pobo ou á lingua cakchiquel.

2. Individuo do pobo cakchiquel.

3. Pobo amerindio da familia maia-quiché que habita na zona comprendida entre a cidade de Guatemala e o lago Atitlán. Na etapa precolombina organizábanse nun sistema teocrático militar, con capital na cidade de Iximché. Logo dunha breve resistencia aos invasores españois, uníronse a eles contra os quichés e os zutuhiles. Na actualidade o pobo está constituído por uns 350.000 membros.

4. Lingua do grupo amerindio setentrional pertencente á familia lingüística maia-quiché, que se fala nos departamentos de Sololá, Chimaltenango, Sacatepéquez e Escuintla, en Guatemala. Dentro do cakchiquel distínguense as variedades: cakchiquel central, con 132.200 falantes repartidos polo sur de Guatemala e Chimaltenango; cakchiquel oriental, con 85.900 falantes no noroeste e cerca da cidade de Guatemala; cakchiquel sur-central, con 73.300 falantes e o cakchiquel de Santo Domingo de Xenacoj, con 5.200 falantes no oeste de Guatemala; cakchiquel occidental, con 69.000 falantes ao norte e leste do lago Atitlán; cakchiquel meridional, con 43.000 falantes na área sur de Antigua; cakchiquel setentrional, con 16.000 falantes nas montañas centrais; cakchiquel de Santa María de Jesús, con 9.900 falantes no sudeste de Antigua; e cakchiquel sudoeste Yepocapa, con 8.000 falantes en Yepocapa.

PERSOEIRO

Ilustrador. Coñécese como o pai da chamada escola valenciana e introdutor das formas pop na ilustración infantil e xuvenil. Cultivou o deseño gráfico, o cartelismo e a publicidade. Gañou, entre outros, o Premio Nacional de Ilustración en 1989.

GALICIA

Arqueóloga. Licenciada en Filosofía e Letras (1967), doutorouse en 1981 coa tese Aportación al estudo de la glíptica romana en España: los entalles del Museo Arqueológico Nacional. Entre 1987 e 1988 foi directora xeral de Cultura da Xunta de Galicia; en 1995, logo de ocupar diferentes cargos na facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela, foi elixida directora do departamento de Historia I. Colaborou, entre outras, nas seguintes revistas: Gallaecia, Brigantium, Museo de Pontevedra e Boletín Auriense. Escribiu Colección de glíptica del Museo Arqueológico Nacional: serie de entalles romanos (1990). É membro do Instituto Padre Sarmiento de Estudios Gallegos, do Seminario de Estudios Galegos da área de Arte/Comunicación e da Asociación Profesional de Arqueólogos.