"Rab" (Contén)

1. Cabalo procedente do cruzamento da raza inglesa coa raza árabe.

2. Que posúe elementos ingleses e árabes ao mesmo tempo.

1. Que evita ou combate a rabia.

2. Tratamento médico que combate ou prevén a rabia.

PERSOEIRO

Pintor. Trátase dun dos mellores representantes da escola de Madrid da segunda metade do s XVII. Conseguiu unha nova interpretación dentro do arquetipo da Inmaculada. Cultivou o retrato, o tema mitolóxico e os temas populares. Preocúpase tamén da perspectiva aérea nas súas composicións.

TERRITORIOS

Territorio de Euskal Herria que constitúe unha provincia administrativa española integrada na Comunidad Autónoma Vasca (3.047 km2; 281.821 h [1996]). A súa capital é Gasteiz (Vitoria), sede tamén do goberno vasco. Un terzo do territorio é montañoso, mentres que a parte central e oriental constitúen unha gran chaira. Ao N, as serras Salvada, Peña de Gorbea, Elguea e Aizgorri fan de divisoria de augas entre a vertente cantábrica e a ibérica. A conca de Gasteiz, regada polo río Zadorra, ocupa o centro da rexión. Máis ao S atópase o condado de Treviño, municipio que constitúe un enclave integrado na provincia de Burgos (Castela e León). As serras do S, Cantabria, Toloña e Codes, son de formación xurásica. O clima é oceánico (800 mm de precipitación, 12°C de temperatura media anual). Durante 100 km, o Ebro fai de límite coa provincia de Burgos. Cultívanse cereais con poula e viña, patacas e árbores froiteiras. Gandería porcina. Industria agrícola (viño), de maquinaria agrícola e de...

1. Relativo ou pertencente a Arabia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Na-tural ou habitante de Arabia.

3. 1. Relativo ou pertencente ao pobo árabe.

   2. Pobo orixinario da Península Arábiga. Na época preislámica o pobo árabe, nómada (beduíno) ou sedentario, organizábase en clans e tribos de familia patriarcal; era politeísta, cría nos espíritos (ginn) e desenvolvía o seu culto en santuarios locais ou tribais, entre os que salienta a Ka’ba, na Meca. Semella, sen embargo, que antes do monoteísmo islámico tiñan a crenza nun deus superior común a todas as tribos. A predicación de Mahoma conseguiu reunir a todas as tribos árabes baixo un estado teocrático, que espallou a súa lingua e relixión polos territorios conquistados debido á expansión do Islam dende o s VII, configurándose como o grupo étnico dominante en numerosos territorios do norte de África e Asia. Aínda que esta expansión case sempre supuxo a aculturización dos pobos conquistados (asimilación da lingua, a cultura e a relixión árabes), en ocasións mantiveron a súa propia lingua (bérberes) ou relixión (coptos), noutras só adoptaron a relixión (turcos, persas ou hindús), polo...

4. Lingua da familia afro-asiática do grupo meridional das linguas semíticas. Enténdese por lingua árabe a falada no centro de Arabia no s VII, chamada árabe literario ou clásico, lingua do Alcorán. A expansión do Islam, que impón unha ortodoxia que non permite a tradución do libro sagrado, converteuna rapidamente en lingua administrativa, comercial e literaria dos países islamizados. A combinación de -xeralmente- tres das vinte e oito consoantes de que consta o alifato dá lugar a unha chamada raíz, que expresa unha idea. Coa adición doutras consoantes, vocais ou signos ortográficos ás letras radicais concrétase o significado abstracto daquela, formando os diferentes termos verbais e nominais. O verbo ten unha soa conxugación, unha forma simple e varias derivadas, e dous tempos verbais: pretérito e futuro. O futuro ten catro modos: indicativo, subxuntivo, condicional e imperativo. O nome e o adxectivo son afectados por catro accidentes: xénero e número como...

5. 1. alfabeto árabe

      Alfabeto chamado alifato, derivado do nabateo (ss II e III?) e influenciado tamén polo siríaco, que tomou a forma actual no s VIII. Comprende vinte e oito caracteres consonánticos, algúns deles diferéncianse por puntos diacríticos, existindo tamén outros signos ortográficos auxiliares. A expansión do Islam motivou que o alifato siga a utilizarse tamén noutras linguas, polo feito de que o Alcorán, palabra de Deus -Alá- revelada ao seu profeta Mahoma en lingua árabe, non se pode traducir nin transcribir.

   2. escritura árabe

      Escritura propia da lingua árabe. O árabe, coma outras linguas semíticas, escríbese de dereita a esquerda. A escritura caracterízase pola abundancia de enlaces. Só se indican as consoantes e as vocais longas, se ben no caso de determinados textos (o Alcorán, edicións científicas, infantís e outros), nos que é necesaria unha lectura correcta, tamén se indican as tres vocais (a, i, u), a ausencia de vocal (sukūn), as consoantes e as vocais dobres (tašdīd e tanwin) e outros signos ortográficos.

6. Arte islámica.

7. ...

REPUBLICAS

República Árabe Unida.

1. Que presenta características arábigas.

2. 1. Composicións obtidas polo encadeamento e pola enxeñosa disposición de liñas non figurativas. Trátase dun tipo de ornamentación que semella evocar a noción de reiteración, de retorno sobre si mesmo, emparentada co ornamentalismo celtoxermánico, a arte irlandesa e a viquinga, e con certas formas orientais e arcaicas da Mesopotamia e da arte exea pregrega. En literatura asóciase cun tipo de imaxe abstracta e simbólica, segundo a denominación imposta por Charles Bruneau a partir dunha pasaxe de Theophile Gautier.

   2. Liña imaxinaria que nunha obra artística une os diversos puntos vitais da composición.

3. En ballet, posición do corpo na que se sostén sobre unha soa perna e se mantén a outra levantada e estendida cara a atrás, mentres os brazos continúan a liña da perna levantada.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Val do Dubra baixo a advocación de santa María.

IGREXAS

Igrexa de orixe románica do s XII situada en Arabexo (Val do Dubra). Conserva no interior un arco triunfal que descansa sobre columnas de capiteis con decoración vexetal. No fondo da ábsida atópase un pequeno retablo barroco pertencente á escola compostelá.

PERSOEIRO

Militar exipcio. No 1870 organizou o Partido Nacional constituído por campesiños, oficiais descontentos e ulemas. Ao estoupar unha insurrección en Alexandría contra os habitantes europeos, foi instituído como comandante en xefe do exército exipcio. Pouco despois da toma da cidade polas tropas anglo-francesas (1882), foi prendido polo xeneral Wolseleyen Tell al-Kabīr, e posteriormente exiliado a Sri Lanka ata 1901, ano no que volveu a Exipto.

PENÍNSULAS

Península do extremo sudoccidental de Asia, situada entre o Mar Vermello e o Golfo Pérsico (3.000.000 km2). Administrativamente, a Península de Arabia divídese entre Arabia Saudí, Bahrain, os Emiratos Árabes Unidos, Iemen, Kuwait, Omán e Qatar.
Xeografía física

Xeomorfoloxía e relevo
A estrutura xeomorfolóxica da Península de Arabia é relativamente simple: na base atópase un zócolo cristalino basculado cara ao nordeste, que aflora á superficie nos sectores meridional e occidental e, afundíndose suavemente cara ao Golfo Pérsico, vai cubríndose gradualmente de sedimentos cada vez máis recentes. A simplicidade estrutural da Península contrasta coa variedade das formas do relevo. Arabia pode ser dividida nas unidades morfolóxicas seguintes: sectores montañosos occidental e meridional, Na ǧ d, áreas de desertos de area, deserto siríaco, terras baixas do Golfo Pérsico e montañas de Omán. Os sectores montañosos do oeste e do sur...