"Steno" (Contén)

Aplícase ao organismo que é moi sensible a pequenas variacións de temperatura.

Persoa que escribe con estenografía á máquina.

Aliaxe de ferro e tungsteno, cun 75 a 85% de W, que se emprega na estabilización dos carburos por fixación de carbono, para mellorar os resultados da temperanza dos aceiros e para a obtención de aceiros de corte rápido. Obtense por aluminotermia do óxido de tungsteno ou en forno eléctrico.

Xénero de cetáceos odontocetos, da familia dos delfínidos, ao que pertence a especie S. bredanensis (golfiño de dentes rugosos), que é pouco habitual nas costas da Península Ibérica.

Niels Steensen.

Conduto excretor da glándula parótide.

Xénero de plantas herbáceas, anuais ou perennes, da familia das poáceas, cunha inflorescencia espiciforme e espículas con dúas flores. En Galicia pódese atopar en prados e dunas costeiras a especie S. secundatum.

Elemento químico metálico de número atómico 74 e peso atómico 183,85, que pertence ao grupo VIB da táboa periódica. É de cor branca agrisada e ademais da súa alta densidade (19,3), ten unha temperatura de fusión de 3.410°C. Foi descuberto en 1871 por Scheele. É un elemento pouco abundante, xa que non se dá en estado nativo, e pode atoparse en minerais como a volframita ou a scheelita. Emprégase na industria siderúrxica, na fabricación dos fíos das lámpadas incandescentes, en automobilística ou na preparación de aliaxes para traballar a temperaturas elevadas. Existen importantes xacementos deste mineral en diversas zonas de Europa como Reino Unido, Francia ou Alemañia, pero onde hai maior cantidade é en Portugal e en España, especialmente en Galicia (San Fins en Noia, Santa Comba e Monteneme en Carballo), Asturias, León, Zamora e Extremadura. OBS: Tamén se denomina volframio ou wolframio.