"TAF" (Contén)

1. Obxecto que consiste nun recipiente con tampa e unhas cadeas, no que se queima incenso e co que se espalla polo templo; pode ser de man ou estar colgado do teito.

2. Nome tradicional do incensario de grandes dimensións que se emprega na catedral de Santiago de Compostela. Está sostido por unha armazón de ferro dourado colocada na cúpula da nave central e apoiada nos catro capiteis que parten dos ángulos da pendente. Para bambealo precísanse seis homes e no seu voo describe un semicírculo de 80 m de diámetro. A súa función orixinal era purificar o aire do templo ante a aglomeración de peregrinos que visitaban a tumba do Apóstolo, e que ata a construción do hospital real no s XIV, pernoctaban na súa tribuna. É o máis grande de todos os incensarios do mundo e arrandéase ao longo da nave do cruceiro, de N a S, entre as portas da Azabachería e das Praterías. Está feito de latón prateado e pesa arredor de 80 kg. O botafumeiro que había no século XVI era unha especie de gran caldeiro de prata, feito con outros incensarios existentes na capela da catedral, e desapareceu durante a Guerra da Independencia de 1809, supoñéndose que as tropas napoleónicas se apoderaron...

1. 1. Carpeta para gardar documentos ou outros papeis que se acostuma usar para escribir sobre ela nunha mesa.

   2. Carpeta con manuscritos, libros ou outros papeis no seu interior.

   3. Libro grande e antigo.

2. Caderno para tomar apuntamentos.

3. Carteira para transportar libros e papeis, elaborada en diferentes materiais.

1. Migración cara ao cátodo das partículas coloidais sometidas á acción dun campo eléctrico.

2. Método terapéutico que ten por finalidade a introdución de axentes farmacolóxicos no organismo humano a través da pel mediante unha corrente galvánica.

1. Suco que se fai ao cavar.

2. Espacio de terreo ou parcela que se limpa.

3. Camiño ou carreiro que se fai no monte, no campo ou na fraga, libre de vexetación, para evitar que se estendan os incendios.

PERSOEIRO

Político e xornalista. Estudiou nas universidades de Ancara, Londres e Harvard. Afiliado ao Halkin Demokrasi Partisi (HADEP), de tendencia centro esquerdista, foi tamén o seu secretario xeral (1966-1971) e presidente (1972-1980), e colaborador do seu órgano de prensa, o xornal Ulus. Como primeiro ministro (1973-1974, 1977 e 1978-1979), ordenou a invasión de Chipre en 1974. Tralo golpe de estado militar de 1980, demandou desde a prensa o retorno ás vías democráticas, polo que foi encarcerado en varios períodos entre os anos 1981 e 1982. En 1987 converteuse en presidente do Demokratik Sol Partisi (DSP), que desde as eleccións de 1991 creceu en representación parlamentaria. Tralas eleccións de 1999, foi de novo primeiro ministro, á fronte dun goberno de coalición formado por membros do seu partido, do Anavatan Partisi (ANAP, conservador) e de Milliyetci Hareket Partisi (MPH, ultradereita).