botafumeiro

Obxecto que consiste nun recipiente con tampa e unhas cadeas, no que se queima incenso e co que se espalla polo templo; pode ser de man ou estar colgado do teito.

Nome tradicional do incensario de grandes dimensións que se emprega na catedral de Santiago de Compostela. Está sostido por unha armazón de ferro dourado colocada na cúpula da nave central e apoiada nos catro capiteis que parten dos ángulos da pendente. Para bambealo precísanse seis homes e no seu voo describe un semicírculo de 80 m de diámetro. A súa función orixinal era purificar o aire do templo ante a aglomeración de peregrinos que visitaban a tumba do Apóstolo, e que ata a construción do hospital real no s XIV, pernoctaban na súa tribuna. É o máis grande de todos os incensarios do mundo e arrandéase ao longo da nave do cruceiro, de N a S, entre as portas da Azabachería e das Praterías. Está feito de latón prateado e pesa arredor de 80 kg. O botafumeiro que había no século XVI era unha especie de gran caldeiro de prata, feito con outros incensarios existentes na capela da catedral, e desapareceu durante a Guerra da Independencia de 1809, supoñéndose que as tropas napoleónicas se apoderaron del, feito que non puido ser comprobado. O actual botafumeiro reemprazou en 1851 ao desaparecido en 1809.