"Tura" (Contén)

1. Concello da provincia de Castelló de la Plana, Comunitat Valenciana (3.093 h [1996]). Ten cerdeiras, oliveiras, amendoeiras e alfarrobeiras. Explota o xeso e está desenvolta a industria da madeira e do téxtil.

2. Dimensión dunha cousa en sentido vertical.

3. Distancia vertical dun punto á superficie da terra ou a calquera outro termo de comparación ou punto de referencia.

4. Lugar elevado ou prominencia do terreo situado sobre a superficie da terra.

5. Nivel ou modo de comportamento.

6. Nome simbólico co que designamos o ceo.

7. 1. Arco da vertical dun astro medido dende o horizonte ao astro; mídese de cero a 90°; é positiva se o astro está por riba do horizonte, é dicir, se é visible, e negativa se está por baixo do horizonte. No primeiro caso contarase cara ao cénit, e no outro cara ao nadir.

   2. altura antemeridiana

      Altura dun astro antes de pasar polo meridiano do observador.

   3. altura aparente

      Altura obtida ao aplicar á altura observada a corrección causada pola depresión do horizonte.

   4. ...

1. Dimensión dunha cousa en sentido vertical.

2. Distancia vertical dun punto á superficie da terra ou a calquera outro termo de comparación ou punto de referencia.

3. Lugar elevado ou prominencia do terreo situado sobre a superficie da terra.

4. Nivel ou modo de comportamento.

5. Nome simbólico co que designamos o ceo.

6. 1. Arco da vertical dun astro medido dende o horizonte ao astro; mídese de cero a 90°; é positiva se o astro está por riba do horizonte, é dicir, se é visible, e negativa se está por baixo do horizonte. No primeiro caso contarase cara ao cénit, e no outro cara ao nadir.

   2. altura antemeridiana

      Altura dun astro antes de pasar polo meridiano do observador.

   3. altura aparente

      Altura obtida ao aplicar á altura observada a corrección causada pola depresión do horizonte.

   4. altura circunmeridiana

      Altura dun astro que se atopa preto do meridiano do lugar, tomada nun momento no que o ángulo ao polo é inferior aos 16 minutos. Aplicándolle unha corrección pódese transformar en altura meridiana.

   5. ...

1. Calidade do que é angosto.

2. Lugar onde unha cousa (un paso, un filón, unha cova, etc) se fai máis estreita.

3. Árbore de orixe tropical que toma o seu nome da poboación de Angostura (ou Angustura) na conca do Orinoco. A súa casca, rica en aceites esenciais, empregábase para tratar a disentería e a diarrea crónica.

4. Extracto da casca da árbore do mesmo nome, empregado na preparación de diversos licores. É un ingrediente importante na preparación dos bitters que hai actualmente no mercado.

1. Opresión producida polo excesivo axuntamento de varias persoas.

2. Situación dificultosa que pode afectar a unha persoa, especialmente por problemas económicos.

1. Acción de abrir ou de abrirse.

2. Inicio dun período ou actividade por vez primeira ou despois dun parón, acompañado ou non de celebracións.

1. Posición xentil do corpo.

2. Boa actitude da persoa.

PERSOEIRO

Escritor, economista e político liberal. No 1820 participou na Revolución Liberal e durante o Trienio Constitucional ingresou na Academia de Bones Lletres de Barcelona. Foi un dos fundadores de El Europeo. Trasladouse a Madrid en 1826 onde desempeñou diferentes cargos económicos. Divulgou as ideas estéticas de Schiller e principiou o Romanticismo literario en lingua catalá e o movemento da Renaixença catalá co poema “La Pàtria” (1833). A súa obra escrita comprende poemas, traballos de crítica literaria e investigacións de historia económica. Fundou e dirixiu a Biblioteca de Autores Españoles e a Sociedade Filosófica.

1. Concepción de espacios ou conxunto de espacios para o uso e a ambientación do ser humano. Vitrubio iniciou os estudios sobre a Arquitectura con De architectura (27-23 a C), analizando a problemática arquitectónica desde diferentes puntos de vista. Para Giedion a creación arquitectónica é a aplicación correcta dos materiais e dos principios económicos á creación dos espacios para uso humano. Algúns autores, como Pevsner, distinguen entre construción e Arquitectura, reservando esta denominación ás obras con estética. Outros combinan as ideas de utilidade e estética. Para Le Corbusier é confort e proporción, razón e estética, máquina e plástica, calma e beleza. Así mesmo, Barthes defínea, dende un punto de vista semántico, como unha logotécnica e Fusco como un medio de comunicación social. Para Rogers, que introduce o factor tempo na definición, a Arquitectura é a caracterización do tempo no espacio. Segundo León Battista Alberti, en De re aedificatoria, a Arquitectura consiste...

2. Composición, estrutura, maneira de encaixar e distribuír as diversas partes dun organismo ou dunha obra.

3. 1. Xeito de organizarse e interactuar os elementos principais dun ordenador (microprocesador, memoria central, periféricos, etc) entre si; así como cada elemento illado (organización interna dos microprocesadores ou dos sistemas operativos) ou, en xeral, calquera sistema informático.

   2. arquitectura aberta

      Aquela na que os ordenadores poden traballar en rede con outros de características distintas.

   3. arquitectura de rede

      Configuración dunha rede informática.

   4. arquitectura do bus

      Configuración dun conxunto de dispositivos de conexión utilizados polos distintos compoñentes dun ordenador para intercambiar datos, que determinará a velocidade máxima coa que estes serán transferidos no interior do equipo informático e os seus periféricos.

   5. arquitectura pechada

      Aquela na que un ordenador só pode traballar en rede con outros aparellos totalmente compatibles.

4. Arte e técnica da distribución dos diversos elementos e da estruturación xeral do libro.

5. Arte de proxectar e construír navíos. A arquitectura naval divídese en: construción naval, que estudia e proxecta a construción dun navío en todo o que fai referencia a formas, estruturas, materiais, etc, e teoría do navío, que o estudia como vaso flotante, tendo en conta a súa estabilidade, flotabilidade e as forzas ás que estará sometido ao navegar. A ampla difusión dos primeiros libros publicados a mediados do s XVIII foi a base do rápido desenvolvemento de proxectos de navíos no s XIX. Cómpre salientar os tratados Scientia navalis (Ciencia naval, 1749) de Euler e Traité du navire (Tratado de navegación, 1746) de Bouger. Chapman propugnou a ampliación cos navíos que construíu e coas súas obras Architectura navals mercatoria (Arquitectura para a mariña mercante, 1768) e Tractat om Skeppsbyggeriet (Tratado de construción naval, 1775). Esta arte ampliouse coa aparición das máquinas de vapor. As diferentes formas de propulsión incrementan...