"hem" (Contén)

REXIÓNS

Rexión da Europa central que constitúe, xunto con Moravia, a República Checa (52.769 km2; 6.288.356 h [1991]). Está formada polas provincias de Bohemia Central, Bohemia Oriental, Bohemia Setentrional e a capital, Praga.
Xeografía
Constituída polo macizo de Bohemia, o macizo herciniano máis grande de Europa, e, ao NO, polos macizos eruptivos de Doupovské e České Strědohří, orixe de numerosas fontes termominerais. Bohemia forma unha conca hidrográfica regada polo curso superior do Elba (Labe), o Ohře e o Vltava. Ten un clima continental. As montañas están cubertas de bosque, do que se aproveita a madeira. A agricultura está moi desenvolvida nos vales dos ríos. O carbón das concas de Kladno-Rakovník, Plzeň e Žacleř, e os lignitos da fosa tectónica do NO, xunto co ferro dos montes Metálicos, deron orixe ás industrias metalúrxicas e mecánicas. As areas de cuarzo dos vales dos ríos Ohře, Bílina e Luzická Nisa, e...

1. Relativo ou pertencente a Bohemia, aos seus habitantes ou á Coroa de Bohemia.

2. Natural de Bohemia ou da Coroa de Bohemia.

3. Individuo pertencente ao pobo bohemio.

4. Lingua checa.

5. Nome dado aos individuos do pobo xitano que entraron na Península procedentes da Europa central, especialmente de Bohemia.

6. Relativo ou pertencente aos bohemios.

7. Artista que leva unha vida precaria e desordenada, desligada das convencións sociais. O termo foi posto en circulación co Romanticismo, cando a burguesía deixou de ser un movemento progresista e renovador, e o artista comezou a rexeitar a sociedade constituída. Co Naturalismo e co Impresionismo, o bohemio pasou a ser un auténtico marxinado.

8. Tipo de vida que caracteriza ás persoas bohemias. Dende o século XVIII identificouse a vida bohemia cunha forma de vida desenvolvida á marxe da sociedade establecida, sen regras nin convencionalismos onde primaban o individualismo, o inconformismo, a oposición contra o capitalismo e contra o xeito de vida burgués. No século XIX, sobre todo a partir de 1830, xurdiu en Francia a bohemia romántica, constituída por artistas e estudiantes que se reunían nos cenáculos. Dela formaron parte Théophile Gautier ou Gérard de Nerval, entre outros. Entre 1859 e 1870, a bohemia converteuse nun proletariado artístico enfrontado á burguesía capitalista, como foi o caso de Baudelaire. Nos anos setenta e oitenta, constituíron a bohemia os chamados poetas malditos, como Verlaine, Rimbaud ou Corbière, partidarios dunha existencia desordenada, defensores do nihilismo, autodestrutivos, alcohólicos e representantes da literatura da decadencia. En Italia a bohemia denominouse scapigliatura...

PERSOEIRO

Erudito francés. Foi catedrático de Literatura Comparada no Collège de France. Da súa produción destaca a obra Études de la littérature comparée (Estudios da literatura comparada, 1846-1875).

1. Conduto instalado en edificacións, barcos ou noutras construcións que dirixe o fume procedente de cociñas, fornos ou máquinas cara ao exterior.

2. 1. Oco na parede dun cuarto no que se fai lume para quentarse e que bota o fume ao exterior mediante un conduto.

   2. cheminea francesa

      Cheminea con marco e repisa na parte superior.

3. Conduto na codia terrestre, en concreto en edificios volcánicos, a través do que saen ao exterior materiais procedentes do magma.

CIDADES

Cidade do land de Saxonia, Alemaña, situada ao pé da vertente setentrional das montañas Metalíferas, preto do río Chemnitz (259.126 h [1998]). É un núcleo industrial que aproveita as cuncas próximas de hulla e de lignito.